Video: Kemahiran Sosial (Pengenalan dan Bahagian 1-6)

Kemahiran sosial merupakan satu kemahiran berinteraksi yang efektif dan memberi impak dalam masyarakat demokratik. Terdapat enam kemahiran sosial yang wajar dipelajari oleh rakyat. Sila tontoni video kami untuk maklumat lanjut.
Ikuti kami di YouTube

KEMAHIRAN SOSIAL (PENGENALAN)
KEMAHIRAN SOSIAL (BAHAGIAN SATU)
KEMAHIRAN SOSIAL (BAHAGIAN DUA)
KEMAHIRAN SOSIAL (BAHAGIAN TIGA)
KEMAHIRAN SOSIAL (BAHAGIAN EMPAT)
KEMAHIRAN SOSIAL (BAHAGIAN LIMA)
KEMAHIRAN SOSIAL (BAHAGIAN ENAM)

Video: Menjadi Seorang Rakyat yang Bertanggungjawab

Ingin menjadi seorang rakyat yang bertanggungjawab tetapi tidak tahu bagaimana nak mula? Sila tonton video kami di bawah untuk maklumat lanjut!
Ikuti kami di YouTube

Want to be a responsible citizen but do not know where to start? Watch these videos to know more and take actions now!
Follow us on YouTube

Menjadi seorang Rakyat yang Bertanggungjawab
Becoming A Responsible Citizen

Video: Cara Mengundi yang Bertanggungjawab

Setiap undi memainkan peranan besar dalam menentukan masa depan negara dan kehidupan seharian kita. Gaji kita, kemudahan awam, kelajuan internet, semuanya boleh diubah jika kita pergi mengundi! Tidak percaya? Sila tonton video kami di bawah untuk maklumat lanjut!
Ikuti kami di YouTube

Every vote plays a big role in shaping the nation’s future and our daily lives. Our salaries, public facilities, internet speed, all can be changed if we go out to vote! You find this unbelievable? Please watch the video below for more info!
Follow us on YouTube

Cara Mengundi yang Bertanggungjawab
How to Vote Responsibly

Kenapa Undi Percaya Penting? (01 September 2021)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (REFSA) dan rakan penyelidik CIVICA Research

“Usul undi percaya ini dapat mengembalikan kepercayaan rakyat …”

Saya membaca ulasan Profesor Datuk Shamrahayu Ab Aziz mengenai “Undi percaya PM bukan untuk beri pengesahan perkenan Agong” di Malaysiakini pada 22 Ogos 2021. Meskipun penerangannya agak jelas, namun saya berpendapat pandangan tersebut perlu diteliti semula dalam spektrum yang lebih luas, khususnya dalam memahami konteks politik pada hari ini.

Apa yang membimbangkan adalah pandangan pakar perlembagaan mempunyai jurang yang begitu besar dengan realiti sebenar, seolah-olah tidak mengambil kira aspirasi rakyat yang mahu pandangan segar untuk mengatasi krisis politik negara secara demokratik.

Beliau menyatakan bahawa parlimen tidak mempunyai peranan dalam mengesahkan pelantikan Perdana Menteri yang telah dilakukan oleh Yang di-Pertuan Agong (YDPA). Shamrahayu turut menekankan bahawa undi percaya tidak terkandung dalam perlembagaan persekutuan dan iai tidak mengikat sehingga ia menjadi undang-undang yang diperakui mahkamah.

Secara umumnya, dakwaan Shamrahayu yang mengatakan parlimen tidak boleh mengesahkan pelantikan Perdana Menteri oleh YDPA tidak timbul. Hakikatnya, semua parti politik di Malaysia telah menerima proses pelantikan Datuk Seri Ismail Sabri Yaakob sebagai Perdana Menteri atas perkenan YDPA.

Untuk mendakwa undi percaya tidak perlu dilakukan kerana tidak termaktub dalam perlembagaan adalah satu hujah yang sangat tempang. Kalau difikirkan secara logik, penggunaan surat akuan bersumpah (SD) dalam memilih Perdana Menteri juga tidak termaktub dalam perlembagaan Persekutuan.

Cuma, krisis politik di Perak pada tahun 2009 telah meletakkan duluan (precedent), membenarkan penggunaan akuan bersumpah (SD) bagi memilih Menteri Besar atau Perdana Menteri sehingga hari ini. Amalan yang dimulakan oleh kerajaan Barisan Nasional (BN) pimpinan Dato’ Sri Najib Razak ketika itu,  telah menimbulkan pelbagai keraguan dalam kalangan rakyat kerana prosesnya didakwa tidak telus, mudah dimanipulasi, dan meminggirkan fungsi parlimen itu sendiri.

Kita harus memahami bahawa Malaysia mengamalkan sistem demokrasi berparlimen ala Westminster. Peranan utama parlimen Westminster adalah sebagai “provider to the government’ atau membentuk kerajaan demokratik. Ahli parlimen yang dipilih menerusi pilihan raya perlu menentukan pihak mana yang mempunyai kepercayaan membentuk kerajaan yang dipimpin oleh Perdana Menteri.  Semangat ini yang menatijahkan Perkara 43(4) Perlembagaan Persekutuan.

Maka, undi percaya adalah amalan biasa berdasarkan konvensyen parlimen bagi memastikan kerajaan mempunyai kepercayaan meneruskan pentadbiran negara.  Di parlimen Malaysia, undi percaya sudah dilakukan sebanyak dua kali, iaitu ketika Tun Hussein Onn dan Tun Abdullah Badawi pada tahun 1976 dan 2003.

Persoalannya, mengapa undi percaya ini begitu penting untuk dibentangkan Dato’ Sri Ismail Sabri di parlimen?

Pertama, untuk memastikan jemaah menteri yang dibentuk Perdana Menteri benar-benar berfungsi. Ahli parlimen perlu menilai sejauh mana kemampuan kabinet dibentuk Ismail Sabri untuk menjalankan tadbir urus negara. Ia penting bagi mengelak kesilapan Tan Sri Muhyiddin Yassin yang membentuk kabinet begitu besar tetapi gagal mentadbir negara.

Sekiranya Ismail Sabri mahu mengekalkan kepercayaan parlimen, maka beliau perlu memikirkan sebuah kabinet yang berfungsi dan berintegriti. Jika tidak, beliau akan mendapat tekanan dalam usul undi percaya yang membolehkan kedudukannya goyah.

Kedua, undi percaya juga penting bagi mewujudkan persepsi orang awam bahawa parlimen dan kerajaan bersedia bekerjasama untuk mengatasi cabaran dihadapi negara. Apabila Perdana Menteri mempunyai kepercayaan parlimen di, maka segala keputusan dibuat kerajaan bertambah kukuh dan memudahkan pelaksanaan dasar kerajaan.

Usul undi percaya ini dapat mengembalikan kepercayaan rakyat terhadap fungsi demokrasi berparlimen yang selama ini dipinggirkan oleh kerajaan Muhyiddin Yassin.

Apa yang penting, usul undi percaya ini telah ditegaskan oleh YDPA dalam kenyataan media pada 18 Ogos 2021. Tuanku menyatakan Perdana Menteri perlu membawa usul undi percaya bagi ‘mengabsahkan beliau (Perdana Menteri) mendapat kepercayaan majoriti ahli Dewan Rakyat’.

Ini membuktikan bahawa YDPA turut mengiktiraf peranan parlimen dalam proses pelantikan Perdana Menteri.  Maka, apakah dakwaan Shamrahayu dan mereka yang menyatakan undi percaya tidak perlu dibawa ke  parlimen adalah untuk menidakkan kebjiksanaan budi bicara YDPA dalam menjalankan tugasnya?

Hakikatnya, parlimen adalah institusi penting dalam menyelesaikan masalah politik negara. Dalam keadaan demokrasi 50-50 di Malaysia, di mana tiada gabungan parti politik mampu membentuk majoriti dua pertiga, parlimen akan menjadi medan kerjasama dwipartisan yang akan menentukan kestabilan politik negara untuk masa akan datang.

Menyedari situasi ini, apakah rakyat Malaysia tidak layak menerima ulasan segar dan inklusif daripada pakar perlembagaan? Ya, tentu sekali mereka layak. Tetapi, sejauh manakah perubahan ini dapat disambut baik oleh pakar perlembagaan dan pengulas politik yang lain?

Suka saya memetik pandangan Steven Levitsky dan Daniel Ziblatt, profesor Sains Politik dan Pentadbiran, Universiti Harvard dalam buku mereka How Democracies Die yang menyebut bahawa usaha pemimpin dan rakyat mempertahankan perlembagaan negara perlu diikuti dengan amalan nilai-nilai demokrasi. Tanpa nilai demokrasi ini, semak dan imbang terhadap perlembagaan sukar dilaksanakan dan pihak berkuasa akan menggunakan institusi rakyat dan undang-undang sebagai senjata politik untuk menumbangkan musuhnya.

Ini masalah yang berlaku dalam melihat kepentingan Undi Percaya. Pandangan pakar perlembagaan didakwa gagal melihat konteks yang lebih luas, seolah-olah meminggirkan nilai-nilai demokrasi, dan membaca perlembagaan secara literal tanpa menerapkan semangat yang terkandung dalam undang-undang tertinggi negara.

Pakar perlembagaan atau pemimpin negara tidak boleh sama sekali mendakwa demokrasi atau satu undang-undang itu sudah sempurna dan baik apabila ia mengikut kehendak mereka dan menafikannya ketika demokrasi tersebut tidak berpihak kepada golongan yang mereka tidak bersetuju.

Sudah tiba masanya analisis politik dan ulasan tentang perlembagaan Persekutuan mengalami perubahan untuk memperkukuhkan fungsi dan peranan demokrasi berparlimen di Malaysia. Perlembagaan Persekutuan harus dibaca dengan mengambil kira konteks dan perubahan-perubahan baharu politik negara yang memerlukan pandangan ke hadapan agar kesilapan lampau tidak berulang.

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di UTUSAN MALAYSIA pada 30 Ogos 2021)

Mampukah Anak Muda Mendominasi Parlimen? (05 JULY 2021)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (REFSA) dan rakan penyelidik Civica Research

“… penglibatan anak muda dalam sukarelawan dan aktivisme ketika pandemik telah membentuk pandangan mereka yang lebih luas dan memahami setiap cabaran dihadapi rakyat di lapangan. “

Pada 30 Jun 2021, Inter Parliamentary Union (IPU) menyambut Hari Parlimen Sedunia ke-132 bertemakan “I Say Yes to Youth in Parliament” (Saya sokong anak muda berada di parlimen). Tema ini agak menarik kerana ia bersifat pandang ke hadapan meskipun IPU mempunyai pelbagai legasi yang boleh diceritakan.

Sejak beberapa tahun yang lalu, perdebatan mengenai penglibatan anak muda di dalam parlimen menjadi wakil rakyat semakin diterima ramai, khususnya selepas Pilihan Raya Umum ke-14 (PRU14) dan pindaan Perlembagaan Persekutuan Perkara 119 bagi  menurunkan had umur mengundi kepada 18 tahun yang akan menjadi pengubah keadaan politik negara.

Situasi politik negara yang masih di takuk lama telah mendorong anak muda menyertai politik supaya masa depan mereka  tidak lagi ditentukan oleh pemimpin politik yang lemah.

Hakikatnya, jumlah ahli parlimen muda di Dewan Rakyat ketika ini masih lagi rendah. Berdasarkan komposisi Dewan Rakyat, hanya 12 peratus daripada 222 ahli parlimen di bawah usia 40 tahun dan hanya dua ahli parlimen yang berusia bawah 30 tahun, iaitu ahli parlimen Muar dan Batu.

Berdasarkan statistik Jabatan Perangkaan Malaysia (DOSM) 2020, umur penengah di Malaysia adalah 29.2 tahun. Ia bermaksud separuh daripada populasi di Malaysia adalah golongan berumur 30 tahun ke bawah, tetapi jumlah wakil rakyat di parlimen tidak menggambarkan demografi sebenar.

Maka, perkara ini perlu ditambahbaik dengan segera. Persoalannya, mampukah anak muda mendominasi parlimen sedangkang krisis politik dan pandemik dilihat telah menjadi punca anak muda menjarakkan diri mereka daripada parlimen dan politik.

Perspektif Politik Baharu

Ada segelintir anak muda berhadapan dengan defisit kepercayaan terhadap institusi parlimen dan politik negara, lebih-lebih lagi ketika pandemik. Pertama mereka kecewa dengan institusi parlimen yang dilihat hanya tempat perebutan kuasa. Kedua, mereka muak dengan ahli politik  yang merendahkan dan sukar menerima pandangan anak muda secara terbuka.

Tetapi, pandemik juga telah membina perspektif baharu anak muda dalam menilai baik buruk situasi politik negara dengan lebih menyeluruh. Pertama, anak muda amat mementingkan politik berasaskan fakta dan sains berbanding seni politik kosong yang tidak berdasarkan fakta dan bersifat populis.

Kedua, pandemik telah membentuk kumpulan anak muda cenderung membincangkan isu-isu dasar seperti kelestarian alam sekitar, pendidikan, ekonomi, dan kesihatan yang memberi manfaat kepada semua pihak berbanding politik sentimen dan identiti.

Ketiga, penglibatan anak muda dalam sukarelawan dan aktivisme ketika pandemik telah membentuk pandangan mereka yang lebih luas dan memahami setiap cabaran dihadapi rakyat di lapangan.

Meskipun ada anak muda lebih selesa membuat kerja lapangan dan kebajikan sebagai platform terbaik untuk membantu rakyat, bukankah ia lebih baik sekiranya anak muda menggunakan semangat aktivisme yang ada dengan menjadi ahli parlimen bagi merangka dasar negara yang boleh membantu berjuta rakyat Malaysia?

Perubahan-perubahan ini adalah satu perkembangan yang baik dan dakwaan bahawa anak muda ‘kurang makan garam’ sudah tidak relevan.  Anak muda juga seharusnya berjiwa besar dan melihat diri mereka sebagai harapan utama rakyat dan negara untuk bangkit daripada krisis yang masih tidak menentu.

Perubahan Yang Perlu Dilakukan

Langkah untuk meramaikan anak muda di dalam parlimen perlu dimulakan dengan ‘meremajakan’ pendekatan parti politik itu sendiri. Pemimpin muda harus menjadi barisan hadapan parti politik dan diletakkan di kawasan yang berpotensi menang dalam pilihan raya.

Tidak ada jalan pintas kepada anak muda untuk mendominasi parlimen. Suka atau tidak, orang muda perlu bersaing dalam pilihan raya demi menempatkan diri mereka di dalam parlimen. Kalah atau menang adalah adat pertandingan, tetapi anak muda perlu menawarkan sesuatu yang baik untuk meyakinkan rakyat.

Apabila rakyat menerima idea anak muda dan menterjemahkan ia dalam bentuk undi dengan memenangi pilihan raya, ia sudah cukup membuktikan anak muda mempunyai mandat untuk memimpin negara dan mampu membungkam politik lapuk yang sering menyakitkan hati rakyat.

Saya yakin, parti politik atau mana-mana organisasi yang bersikap terbuka kepada anak muda sebenarnya mampu memenangi  pilihan raya dan membentuk kerajaan yang lebih berfungsi untuk mentadbir negara.

Tetapi, perlu ditegaskan bahawa menambah kuota dan jumlah wakil rakyat muda di parlimen bukanlah indikator tunggal yang menunjukkan politik Malaysia sudah matang. Realinya, ada segelintir pemimpin muda yang telah diberi kepercayaan oleh rakyat akhirnya menggunakan kedudukan untuk terpalit dengan rasuah, berfikiran politik lama, dan sanggup menggadaikan prinsip dan maruah demi merebut jawatan sehingga meminggirkan mandat rakyat.

Apa yang lebih penting adalah kita perlukan seramai mungkin pemimpin muda yang jujur dan mampu menyampaikan idea segar demi membina Malaysia yang lebih baik, khususnya dalam fasa pemulihan pandemik. Rakyat kini mula sedar hanya anak muda satu-satunya harapan yang mereka ada untuk membetulkan hala tuju negara yang kian celaru akibat krisis pandemik dan politik.

Sistem demokrasi berparlimen juga perlu peka kepada anak muda dan bersedia menerima perubahan dengan menyediakan lebih banyak ruang kepada anak muda terlibat dalam proses membuat dasar, tidak kira sama ada dalam sesi libat urus dan siasatan di peringkat jawatankuasa pilihan khas. Anak muda ini perlu dipandang sebagai rakan strategi parlimen dan kerajaan dalam tadbir urus negara dan bukan hanya melibatkan diri untuk mengundi pada pilihan raya sahaja.

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di SOLIDARITAS pada 05 July 2021)

Video: Mengapa Kita Mesti Mengundi

Setiap undi memainkan peranan besar dalam menentukan masa depan negara dan kehidupan seharian kita. Gaji kita, kemudahan awam, kelajuan internet, semuanya boleh diubah jika kita pergi mengundi! Tidak percaya? Sila tonton video kami di bawah untuk maklumat lanjut!
Ikuti kami di YouTube

Every vote plays a big role in shaping the nation’s future and our daily lives. Our salaries, public facilities, internet speed, all can be changed if we go out to vote! You find this unbelievable? Please watch the video below for more info!
Follow us on YouTube

Mengapa Kita Mesti Mengundi
Why Should We Vote

Video: Elemen-Elemen Demokrasi

Seringkali kita mendengar perkataan demokrasi. Tetapi, apakah maksud sebenar demokrasi? Kita boleh mula dengan memahami elemen-elemen demokrasi. Sila tonton video kami di bawah untuk maklumat lanjut!
Ikuti kami di YouTube

We often hear the word democracy. But, what does democracy really means? We can start by understanding the elements of democracy. Please watch the video below for more info!
Follow us on YouTube

Elemen-Elemen Demokrasi
Key Elements of Democracy

Mampukah Parlimen berperanan semula? (29 April 2021)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (Refsa) dan rakan penyelidik Civica Research

MENTERI di Jabatan Perdana Menteri Takiyuddin Hassan dalam satu kenyataan media memberitahu bahawa kerajaan mempertimbangkan untuk membuka semula Parlimen sama ada sebelum atau selepas tamat Darurat pada 1 Ogos 2021.

Selain itu, kerajaan Perikatan Nasional (PN) turut menjelaskan sidang Parlimen tidak berlaku buat masa ini demi menjaga kesihatan ahli Parlimen dan kakitangan yang lain. 

Persoalan juga timbul apabila kenyataan media tersebut langsung tidak menyentuh komitmen kerajaan untuk menyegerakan perbincangan mengenai dasar ekonomi dan perancangan yang lebih rapi menangani pandemik sekiranya Parlimen dibuka semula.

Terlihat bahawa kerajaan PN tidak bersedia berunding dengan ahli Parlimen dalam isu rakyat dan bersikap dominan dalam membuat keputusan.

Begitu juga dengan keputusan melaksanakan darurat. Kerajaan PN melaksanakan darurat tanpa perbincangan bersama dengan ahli Parlimen ketika sesi Belanjawan 2021.

Keputusan menggantung fungsi Parlimen telah meletakkan ketelusan kerajaan Perdana Menteri Muhyiddin Yassin dalam keadaan kritikal.

Jawatankuasa Kira-Kira Wang Negara (PAC) dan Jawatankuasa Pilihan Khas (JPK) tidak berfungsi untuk melakukan semak dan imbang terhadap tadbir urus kerajaan. 

Sejak kali terakhir Parlimen bersidang pada Disember 2020, kedudukan ekonomi rakyat bergerak secara perlahan.

Kadar pengangguran di Malaysia setakat Februari dilaporkan sekitar 4.8%.  Kadar pengangguran belia di Malaysia pada tahun 2020 adalah 12%, iaitu lebih tinggi daripada kadar pengangguran nasional.

Tinjauan Merdeka Center baru-baru ini menyatakan hampir 70% rakyat merasakan ekonomi masih tidak pulih sejak setahun yang lalu.

Ketika rakyat mengalami kesempitan hidup, perdana menteri menyatakan kerajaan sudah tidak cukup wang untuk membiayai bantuan rakyat. Sebanyak RM600 bilion telah dibelanjakan kerajaan PN untuk mengatasi Covid-19 dan merangsang ekonomi negara.

Soalnya, mengapa ekonomi masih tidak pulih sekiranya kerajaan Muhyiddin membelanjakan beratus bilion ringgit untuk merangsang ekonomi? Adakah pengurusan kewangan kerajaan PN benar-benar membantu rakyat? Ke mana wang itu pergi?

Kini, Ordinan Darurat memberi kuasa kepada perdana menteri, ketua menteri dan menteri besar meluluskan perbelanjaan tambahan dan dana Kumpulan Wang Disatukan sepanjang tempoh darurat.

Baru-baru ini, kerajaan PN mewartakan Ordinan Darurat (Kumpulan Wang Amanah Negara) (Pindaan) 2021 (KWAN) yang membolehkan kerajaan menggunakn dana KWAN sebanyak RM 5 bilion untuk perolehan vaksin dan RM14.5 bilion untuk perbelanjaan pembangunan.

Sekali lagi, ia memperlihatkan didominasi pihak eksekutif membuat keputusan dalam menentukan ekonomi Malaysia tanpa kerjasama pelbagai pihak, khususnya ahli Parlimen.

Limitasi ahli Parlimen untuk mengawal selia kewangan boleh menyebabkan berlaku ketirisan dan salah guna dana yang akhirnya memberi kesan kepada ekonomi negara.

Ahli ekonomi dan rakyat juga ingin tahu apakah perancangan kerajaan untuk menampung semula dana yang telah digunakan agar generasi akan datang berpeluang hidup dengan selesa?

Perbelanjaan tanpa perancangan untuk meningkatkan tahap ekonomi masa hadapan bukanlah satu tindakan yang tepat dalam menguruskan masalah negara pasca pandemik Covid-19.

Namun, fungsi Parlimen dibawah pentadbiran PN tidak dipandang penting.

Sejak sesi Parlimen dibuka lewat tahun lalu, pelbagai peraturan yang dikenakan untuk menghadkan partisipasi ahli parlimen menyuarakan pandangan mereka. Sidang Parlimen berlangsung  sehingga jam 2.00 petang dan hanya 80 orang ahli Parlimen dibenarkan di dalam Dewan sidang.

Berlaku pertukaran Yang di-Pertua Dewan Rakyat secara mengejut bagi menjamin kawalan eksekutif terhadap Parlimen. Masa perbahasan amat terhad dan pelbagai undang-undang yang mahu digubal kerajaan bagi menghadapi krisis Covid-19 dibuat secara terburu-buru.

Malah, sehingga hari ini, proses melakukan persidangan secara maya menggunakan teknologi masih belum dicapai Parlimen Malaysia.

Apakah kerajaan PN boleh memberi jaminan bahawa pembukaan sidang Parlimen selepas tamatnya darurat akan memberi ruang kepada ahli Parlimen seluas-luasnya dalam proses semak dan imbang dasar kerajaan?

Mampukah Parlimen berperanan semula dalam mengembalikan maruah dan kehidupan rakyat yang lebih baik berbanding sekarang?

Ramai yang mengharapkan institusi Parlimen dapat berfungsi dengan baik selepas perubahan kerajaan 9 Mei 2018. Tetapi, hasrat ini tidak kesampaian selepas kerajaan PN hari ini tidak mempunyai kesanggupan politik untuk menjadikan Parlimen sebagai institusi yang berperanan dalam membina semula asas yang baik buat Malaysia pasca pandemik.

Dominasi eksekutif dalam proses Parlimen kini semakin serius sehingga melenyapkan fungsi parlimen yang sebenar.

Hakikatnya, tidak ada pihak yang menghalang kerajaan untuk melakukan sekatan dan peraturan yang penting bagi mengekang penularan pandemik, termasuklah memberi laluan kepada kerajaan membuat keputusan pantas bagi membantu rakyat.

Namun, kerajaan PN telah mendominasi terlalu banyak proses membuat dasar ekonomi dan menghadkan peranan parlimen pada tahap yang kritikal. 

Covid-19 telah mendedahkan kelemahan sistem demokrasi berparlimen di Malaysia sehingga ia tidak dipandang sebagai rakan strategik badan eksekutif dalam mengendalikan krisis kesihatan.

Sekiranya kelemahan ini tidak dibaiki dengan segera, ia boleh mewujudkan sebuah jemaah menteri diluar batasan demokrasi dalam mengendalikan tadbir urus negara.

Apa yang lebih membimbangkan sekiranya situasi politik hari ini menyebabkan rakyat tidak yakin akan sistem demokrasi negara dan berpandangan mereka tidak memerlukan Parlimen untuk mentadbir negara.

Tiba masa kerajaan kembali ke Parlimen dan membina semula institusi ini agar ia benar-benar berkesan untuk mengubah kehidupan rakyat ke arah yang lebih baik berbanding menekan Parlimen sehingga ia boleh menjejaskan prinsip asas demokrasi negara dalam tempoh jangka masa yang panjang. 

Suka atau tidak, Parlimen merupakan jantung kepada demokrasi negara dan ia adalah perkhidmatan penting untuk memastikan nasib setiap rakyat terbela dan kepentingan negara dipertahankan. 

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di The Malaysian Insight pada 29 April 2021)

Mampukah Muhyiddin Bertahan? (28 April 2021)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (Refsa) dan rakan penyelidik Civica Research

Seramai 68% responden mengakui ekonomi mereka kian terjejas dan hanya tujuh peratus berpendapat ekonomi masih tidak berubah.

Tentunya, tinjauan Merdeka Center yang menyatakan 67% rakyat di Semenanjung menyokong Tan Sri Muhyiddin Yassin sebagai Perdana Menteri memberi lonjakan moral kepada kerajaan Perikatan Nasional (PN). Pemimpin PN, baik di nasional dan akar umbi mungkin tersenyum melihat angka-angka tinjauan ini menunjukkan kestabilan Muhyiddin mentadbir negara.

Di sebalik berita positif buat Muhyiddin dan PN, 46% rakyat dalam tinjauan ini menyatakan Malaysia menuju arah yang salah. Indikator yang menyebabkan rakyat berfikir sedemikian adalah kerana ketidakstabilan politik (27.3%), keadaan ekonomi merudum (15.5%), dan pentadbiran lemah (7.9%). Manakala 41% menyatakan negara berada di arah yang betul kerana pentadbiran kerajaan yang baik (21.3%) dan faktor keberkesanan kerajaan memberi bantuan kebajikan kepada rakyat (10.4%).

Secara umumnya, kepuasan rakyat terhadap pentadbiran Muhyiddin agak bercampur baur atau tidak jelas. Perkara ini berlaku apabila ramai yang melihat negara menuju ke arah yang salah tetapi masih memberi sokongan kepada Muhyiddin sebagai Perdana Menteri. Jadi, apakah penjelasan yang boleh dibuat untuk memahami trend ini?

Jurang Persepsi Ekonomi Dan Politik Luas

Dalam tinjauan ini, masalah ekonomi merupakan kebimbangan utama rakyat merentasi etnik dan latar belakang sejak setahun yang lalu. Seramai 68% responden mengakui ekonomi mereka kian terjejas dan hanya tujuh peratus berpendapat ekonomi masih tidak berubah.  Jika ditambah kedua-dua peratusan ini, hampir 75% rakyat melihat keadaan ekonomi negara masih merudum.

Sebanyak 63% responden Melayu menyatakan ekonomi negara kian merudum sejak setahun yang lalu, iaitu lebih rendah berbanding responden Cina (76%) dan India (75%). Tekanan ekonomi ini lebih dirasai oleh responden di bandar, iaitu seramai 70% berbanding luar bandar yang mencatatkan 63% sahaja.

Ironinya, walaupun lebih 50% orang Melayu dalam tinjauan ini menyatakan ekonomi merudum, mereka masih memberi sokongan kepada kerajaan Muhyiddin (sebanyak 84%). Adakah ini bermaksud meskipun ekonomi masih teruk, orang Melayu masih menyokong Muhyiddin yang dilihat tidak responsif dalam menguruskan situasi negara pasca pandemik?

Situasi ini menunjukkan jurang persepsi yang melebar dalam isu ekonomi dan politik dalam kalangan rakyat, khususnya orang Melayu. Ada beberapa perkara yang boleh menjelaskan situasi di atas. Pertama, kebergantungan rakyat kepada bantuan kerajaan ketika krisis merupakan salah satu faktor sokongan kepada kerajaan makin kuat. Bagi mereka, hanya kerajaan yang dapat membantu mereka dalam keadaan getir ini.

Stephen Welt, ahli akademik daripada Universiti Harvad melihat “Covid-19 bakal mencipta masyarakat yang mempunyai kebebasan terhad pasca-pandemik (‘less free’ post pandemic society). Kawalan kerajaan hari ini akan mewujudkan sebuah masyarakat yang terpaksa bergantung kepada pemerintah, dan ia akan berlanjutan dalam tempoh yang panjang.

Penjelasan ini mungkin memberi gambaran umum bahawa kebergantungan kepada bantuan kerajaan menjadi faktor yang menyebabkan rakyat, khususnya orang Melayu, menyokong Muhyiddin. Adakah situasi ini bermaksud semakin ramai rakyat tersepit dalam ekonomi, semakin bertambah sokongan terhadap parti kerajaan?

Namun, sokongan terhadap Muhyiddin akan diuji apabila Perdana Menteri mengumumkan kerajaan tidak lagi cukup wang untuk menampung bantuan rakyat. Sebanyak RM 600 bilion yang diperuntukkan dalam Belanjawan 2021 dan pakej rangsangan ekonomi telah dibelanjakan bagi menangani krisis setahun yang lalu.

Ironinya, meskipun perbelanjaan kerajaan cukup besar,rakyat masih tidak merasai impak sebenar bantuan kerajaan dalam mengembalikan kegembiraan hidup mereka. Gaji graduan semakin rendah dan kadar pengangguran masih tidak berubah. Jadi, di mana sebenarnya wang kerajaan dihabiskan memandangkan ekonomi negara masih belum pulih dengan baik?

Kedua, saya berpendapat rakyat, khususnya orang Melayu, masih melihat isu ekonomi dan politik secara berasingan. Tanggapan yang melihat masalah ekonomi dan politik saling tidak berkait masih lagi kuat dalam kalangan rakyat.

Sedangkan secara teorinya, keadaan politik yang baik  dan kerajaan efektif akan memberi kesan positif kepada ekonomi negara. Manakala, pentadbiran negara yang boros dan curang dalam menjalankan tadbir urus akan menjejaskan kedudukan ekonomi rakyat dan negara. Ironinya, tinjauan Merdeka Center menunjukkan sebaliknya. Mereka masih menyokong pentadbiran Muhyiddin walaupun ekonomi sekeliling masih parah.

Mampukah Muhyiddin Bertahan?

Walaupun tinjauan Merdeka Center menunjukkan sokongan Muhyiddin masih stabil, persoalannya, sejauh manakah Muhyiddin dan kerajaan PN mampu mempertahankan sokongan yang ditunjukkan rakyat melalui tinjauan Merdeka Center untuk tempoh seterusnya?

Rakyat masih kurang senang terhadap pentadbiran PN. Mereka merasakan pentadbiran Muhyiddin masih gagal menangani wabak COVID-19 sehingga terdapat dakwaan bahawa Malaysia akan menghadapi ‘gelombang keempat’ pandemik jika kes harian tidak surut.  Konflik dalaman kerajaan PN dengan UMNO hanya menambah kekecewaan rakyat yang kian tersepit akibat krisis ekonomi. Apakah ini petunjuk yang baik untuk Muhyiddin bertahan hingga tamat penggal pentadbirannya?

Muhyiddin dan kerajaan PN perlu sedar bahawa indikator sebenar yang mengukur prestasi parti politik adalah pilihan raya. Jadi, tinjauan ini bukanlah kemenangan mutlak yang mengatakan rakyat memberi sokongan penuh PN. Boleh jadi pada pilihan raya akan datang ia menjadi sebaliknya.

Harapan besar buat rakyat adalah untuk kembali menikmati kehidupan lebih baik. Begitu mustahak bagi setiap pemimpin sedar bahawa ketidakstabilan politik hari ini sebenarnya merugikan rakyat terbanyak. Tidak ada jalan pintas melainkan pemimpin negara kembali ke pangkuan rakyat dan membantu mereka membina semula kehidupan yang terjejas teruk akibat pandemik. Tetapi, adakah pemikiran ini sudah menjadi keutamaan pemimpin negara atau melihat tinjauan ini untuk menuju pilihan raya?

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di The Malaysian Insight pada 27 April 2021)

FREEDOMFILMFEST2020: PRA-ACARA

PRE – EVENT: LIGHTS! CAMERA! ACTION! BELIA WANITA IN ACTION!

CIVICA Research telah bekerjasama dengan Freedom Film Network untuk mengadakan FreedomFilmFest2020 secara maya (online).

Bagi meraikan acara utama yang diadakan pada 12 Disember 2020, CIVICA Research, dengan sokongan Freedom Film Network, telah mengatur pra-acara ini bersama tiga belia wanita Orang Asli yang berasal dari Semenanjung Malaysia.

Pra-acara: LIGHTS! CAMERA! ACTION! BELIA WANITA IN ACTION! membawa fokus perbincangan “Memperkasakan suara Wanita Muda kaum Orang Asli dan juga penglibatan wanita Orang Asli dalam filem”.

Ahli panel yang hadir dalam acara ini ialah Sherry (Sherry Tan A/P Tan Hock Khee), Anis (Maranisnie Mohsin), Yana (Yaliyana Lenab). Mereka adalah sebahagian daripada sekumpulan belia wanita Orang Asli di sebalik filem pendek SELAI KAYU YEK dan KLINIK KU HUTAN.

Pra-acara ini ditayangkan di Youtube secara langsung pada 27 November 2020, 3.00 petang.

FREEDOMFILMFEST2020: EVENT

SPILL THE TEA: EMPOWERING YOUNG INDIGENOUS WOMEN IN SARAWAK

FreedomFilmFest (FFF), Malaysia’s leading international human rights documentary film festival was held via CLOUDTHEATRE from 10 December 2020 till 13 December 2020 with a diverse line-up of bold and brave new films from the very best of local, regional and international filmmakers shall be screened.

In continuation to the pre-event held on 30 November 2020, CIVICA Research held another session on the 12 December 2020 along with fellow panellists: Celine Lim and Taro Ringgit. The objective of the discussion was to empower young native women in Sarawak in community engagement work at the grassroot level.

The session was broadcasted in Cloudtheatre on the same day.

Parlimen belum juga guna teknologi setelah pandemik (24 Januari 2021)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (Refsa) dan rakan penyelidik Civica Research

Dalam situasi sukar ini, kerajaan masih berfikir cara lama dengan meminggirkan peranan Parlimen yang sepatutnya dijadikan rakan strategik untuk membendung wabak Covid-19 secara bersama.

PANDEMIK Covid-19 memberi satu ujian besar kepada perjalanan sistem demokrasi berparlimen di Malaysia.

Oleh kerana perjumpaan fizikal secara beramai-ramai adalah sesuatu yang berisiko tinggi, maka persidangan Parlimen secara fizikal juga tidak selamat dan mudah terdedah dengan risiko jangkitan Covid-19. 

Perkara ini telah menyebabkan ramai ahli Parlimen mendesak supaya parlimen dijalankan secara maya (virtual) ketika pandemik Covid-19 belum reda. 

Persidangan secara maya merupakan perkara baharu yang belum dieksprementasikan di parlimen Malaysia dan ia dilihat penting untuk memastikan parlimen kekal berfungsi pada waktu pandemik.

Namun, persidangan Parlimen secara maya kian mustahil selepas pengisytiharan darurat telah menggantung fungsi badan legislatif di peringkat persekutuan dan negeri. 

Keputusan terburu-buru ini menimbulkan persoalan mengenai ketelusan badan eksekutif dalam menjalankan pentadbiran tanpa semakan parlimen sepanjang tempoh darurat.

Malah, pihak kerajaan Perikatan Nasional (PN) tidak memberi komitmen untuk melaksanakan persidangan Parlimen secara maya dan ia tidak pernah dibahaskan oleh parlimen sejak dua persidangan yang lepas. 

Urusan Parlimen pada 2020 berjalan seperti “biasa” dengan SOP yang ketat serta waktu yang terhad.

Fokus kerajaan ketika itu hanyalah meluluskan Belanjawan 2021 selepas kedudukan majoriti PN tidak kukuh. 

Ketika kerajaan sedang meraikan kelulusan Belanjawan 2021, mereka tidak memikirkan usaha untuk membincangkan cadangan meminda Peraturan Mesyuarat untuk membenarkan persidangan secara maya. 

Apa yang lebih mengecewakan apabila kerajaan PN gagal membahaskan persiapan awal menghadapi gelombang Covid-19 seterusnya di Parlimen. 

Sikap optimis kerajaan PN yang bergantung kepada retorik Belanjawan 2021 dan kelemahan menjalankan tadbir urus negara menjadi faktor utama kes Covid-19 meningkat mendadak.

Dalam situasi sukar ini, kerajaan masih berfikir cara lama dengan meminggirkan peranan Parlimen yang sepatutnya dijadikan rakan strategik untuk membendung wabak Covid-19 secara bersama.

Kerajaan PN lebih gemar memilih pendekatan perutusan khas kerana ia bebas daripada tekanan Parlimen dan merupakan satu persembahan yang telah membelakangkan isu penting untuk membicarakan dasar ekonomi dan persediaan kerajaan untuk menambahbaik situasi rakyat dan negara. 

Amalan ini menonjolkan imej “perdana menteri bekerja keras” tetapi ahli Parlimen dilihat rakyat sebagai individu tidak melakukan tugas. 

Optik diberikan melalui perutusan khas ini telah menutup hakikat sebenar yang dihadapi ahli parlimen apabila tugas mereka telah disekat kerajaan PN dengan menggantung peranan Parlimen ketika pandemik Covid-19. 

Rakyat sebenarnya mahu melihat wakil rakyat mereka bekerja dan menyuarakan pandangan dan kritikan di Parlimen terhadap kelemahan tadbir urus kerajaan mengendalikan krisis pandemik dan ekonomi.

Institusi Parlimen bukan sahaja tempat untuk menyemak kejujuran kerajaan, tetapi ia turut membicarakn soal sokongan ekonomi dan kebajikan rakyat yang sering dilupakan kerajaan ketika membentuk sesuatu dasar dan program, terutama sekali kumpulan yang tidak bernasib baik dan berpendapatan rendah.  

Sebab itu persidangan secara maya dapat merancakkan lagi akses wakil rakyat untuk bersemuka dengan kerajaan secara terbuka untuk membawa isu rakyat untuk tindakan lanjut kerajaan secepat mungkin.  

Ironinya, pendekatan secara virtual telah digunakan oleh jabatan-jabatan kerajaan untuk mengadakan perjumpaan secara maya sama ada urusan dalam atau di luar negara. 

Parti-parti politik kerajaan menggunakan mesyuarat agung parti menggunakan pendekatan maya dengan beratus-ratus delegasi di seluruh negara. 

Badan kehakiman dan mahkamah di Malaysia mula mengadaptasi teknologi melakukan perbicaraan secara maya.

Namun, persidangan Parlimen secara maya masih lagi “mustahil” dilakukan pihak kerajaan dan Yang di-Pertua Dewan Rakyat. 

Tafsiran baharu tatacara Parlimen

Sering kali alasan sekatan peruntukan perlembagaan persekutuan dijadikan alasan untuk melengahkan parlimen mengadaptasi persidangan secara maya.

Sekatan tersebut bukanlah berpunca daripada kelemahan perlembagaan persekutuan mahupun peraturan mesyuarat Dewan Rakyat, tetapi setiap tafsiran yang berkait dengan tatacara Parlimen perlu diubah, menggunakan pendekatan baharu yang memenuhi tuntutan semasa negara. 

Contohnya Perkara 62(5) Perlembagaan Persekutuan yang menyatakan ahli Parlimen tidak hadir persidangan tidak dibenarkan mengundi.

Adakah ahli Parlimen yang menyertai persidangan secara maya tidak boleh mengundi kerana dianggap tidak hadir ke Parlimen secara fizikal? 

Tafsiran istilah “tidak hadir” boleh diperincikan lebih lanjut memandangkang konteks semasa telah berubah dan tidak bergantung kepada kehadiran fizikal semata-mata. 

Perkara 62(1) memberikan kuasa Parlimen menentukan tatacara sendiri dalam menguruskan persidangannya.

Jadi, kerumitan yang dinyatakan pihak kerajaan PN hanyalah satu alasan untuk menafikan hak ahli parlimen menguji keberkesanan rancangan dan pelakansaan mereka. 

Jika benar pihak kerajaan menghormati ketinggian Parlimen, mereka boleh sahaja membenarkan ahli parlimen membahas dan bersama-sama melakukan perancangan nasional bagi mengatasi Covid-19 secara strategik.

Ahli Parlimen perlu diberikan hak mengundi untuk menentukan keputusan terbaik buat kerajaan bagi megelakan kesilapan lama berulang. 

Semua perkara ini dapat dilakukan dengan segera sekiranya persidangan parlimen secara maya dapat direalisasikan sejak awal pelaksanaan Perintah Kawalan Pergerakan pada Mac 2020. 

Perkhidmatan Parlimen begitu penting ketika krisis. Meskipun kita harus akui bahawa pendekatan semak dan imbang secara maya mempunyai kelemahan, tetapi ia bukan satu alasan untuk kerajaan dan Parlimen melengahkan penggunaan teknologi dalam urusan Parlimen. 

Pendekatan teknologi ini bukan sahaja tertumpu kepada soal ketelusan terhadap kerajaan, tetapi ia merupakan satu integrasi antara kerajaan dan masyarakat bekerjasama menghadapi cabaran Covid-19. 

Kita harus akui Parlimen Malaysia masih jauh dalam mengadaptasi persidangan Parlimen secara maya.

Usaha mengadaptasi teknologi kepada institusi Parlimen perlu diperbahaskan secara rancak.

Ia tidak seharusnya tertumpu kepada krisis hari ini, tetapi melihat kepada persediaan Parlimen untuk menempuh cabaran pada masa hadapan. 

Peristiwa pihak kerajaan meminggirkan peranan Parlimen sewaktu pandemik tidak boleh diulang lagi agar ia tidak menyusahkan generasi akan datang.

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di The Malaysian Insight pada 24 Januari 2021)

Peruntukan parlimen dipinggirkan Belanjawan 2021 (18 November 2020)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (Refsa) dan rakan penyelidik Civica Research

“…hampir 40% daripada jumlah peruntukan parlimen secara keseluruhan bagi Belanjawan 2021.”

Kerajaan harus menambah peruntukan Parlimen dengan mengurangkan dana yang diterima oleh jentera ‘politik’ berkepentingan parti pemerintah, Fakhrurrazi Rashid menulis.

Institusi Parlimen terus mendapat peruntukan yang rendah dalam Belanjawan 2021.

Peruntukan parlimen hanya meningkat RM163,000 atau 0.1% kepada RM145.3 juta jika dibandingkan peruntukan sebanyak RM145.1 juta dalam Belanjawan 2020.

Dibawah kerajaan Pakatan Harapan, peruntukan kepada Parlimen telah meningkat daripada RM137.4 juta dalam Belanjawan 2019 kepada RM145.1 juta pada Belanjawan 2020, iaitu peningkatan sebanyak RM 7.7 juta atau 5.3%.

Komitmen untuk menambah peruntukan parlimen dalam Belanjawan 2020 selari dengan usaha menambahbaik fungsi Parlimen dengan pembentukan 11 buah jawatankuasa pilihan khas bagi menyemak dan mengimbangi tadbir urus kerajaan.

Namun, peruntukan parlimen yang masih kekal rendah dalam Belanjawan 2021 mencerminkan kerajaan Perikatan Nasional tidak begitu serius dalam memastikan perubahan perkhidmatan parlimen yang kian penting dalam menyelesaikan isu rakyat dan negara yang semakin mencabar. Parlimen seolah-olah dipinggirkan dalam Belanjawan 2021.

Belanjawan ‘politik’ kerajaan PN

Apa yang mengecewakan adalah Belanjawan 2021 memberi peruntukan yang besar kepada jentera ‘politik’ berkepentingan parti pemerintah berbanding menyalurkan dana tersebut untuk menambah baik sistem demokrasi berparlimen Malaysia.

Pertama, kerajaan memberi RM85.5 juta untuk menghidupkan semula Jabatan Hal Ehwal Khas (Jasa) sebagai alat propaganda kerajaan

Jumlah peruntukan Jasa ini ialah hampir 40% daripada jumlah peruntukan parlimen secara keseluruhan bagi Belanjawan 2021.

Ini merupakan amalan tadbir urus yang tidak munasabah dan ia sekali lagi mempamerkan kelemahan kerajaan PN. Apakah justifikasi memberi dana kepada badan politik jika perdana menteri yakin tadbir urusnya mendapat sokongan rakyat dan Parlimen?

Kedua, Jabatan Perdana Menteri menerima penambahan dana yang besar, daripada RM7.9bn pada tahun 2020 kepada RM11.6bn pada Belanjawan 2020, peningkatan sebanyak RM3.8bn atau 32.4%

Peningkatan dana jabatan ini seolah-olah mengembalikan semula kuasa besar kepada perdana menteri dalam membuat keputusan tanpa semak dan imbang.

Adakah ini bermaksud perdana menteri merupakan institusi yang paling berkuasa berbanding Parlimen yang mendapat peruntukan rendah?

Ketiga, peruntukan RM8.8 juta bagi membantu jentera politik PN yang dipanggil ‘penggerak komuniti tempatan’

Ia berperanan seperti ahli majlis yang menyebarkan dasar kerajaan di negeri dan kawasan pembangkang.

Program ini menyediakan hampir 288 jawatan yang bakal diisi ahli politik PN sebagai alat propaganda dengan mendapat elaun bulanan sebanyak RM2,000 dan peruntukan RM10,000 setahun untuk mengadakan program kawasan.

PeKT ini secara terang-terang cuba menganggu hak dan tugas-tugas wakil rakyat pembangkang yang dipilih oleh rakyat secara demokratik. Jadi, mengapa tidak peruntukan tersebut diagihkan kepada ahli parlimen pembangkang jika benar-benar ingin membantu rakyat?

Semak semula, beri kepada Parlimen

Wajar sekiranya peruntukan-peruntukan politik dalam Belanjawan 2021 seperti Jasa, Jabatan Perdana Menteri dan ‘penggerak komuniti tempatan’ dibatalkan, seterusnya diagihkan kepada peruntukan perkhidmatan parlimen yang begitu penting dalam menyelesaikan isu rakyat dan negara pada waktu krisis ini.

Jadi, apakah kebaikan sekiranya dana politik ini disalurkan kepada Parlimen?

Pertama, Parlimen boleh memperluaskan kakitangan mereka dan membuka peluang pekerjaan kepada graduan atau orang muda, terutamanya dalam bidang penyelidikan parlimen bagi membantu wakil rakyat dalam menganalisis dasar kerajaan.

Kedua, jawatankuasa pilihan khas dapat ditambah lebih banyak bagi menyemak dan mengimbangi dasar kerajaan PN yang mempunyai jumlah kementerian yang besar. Jumlah jawatankuasa pilihan khas boleh ditambah melebihi 10 jawatankuasa pilihan khas bagi menyemak tadbir urus atau dasar setiap kementerian.

Ketiga, Parlimen juga boleh menaik taraf infrastruktur teknologi supaya ia boleh bergerak secara maya (virtual) pada waktu yang kritikal seperti Covid-19. Ia penting bagi memastikan Parlimen terus berfungsi tidak kira dalam keadaan apa sekalipun.

Keempat, peruntukan kawasan kepada ahli parlimen juga boleh diberikan secara saksama. Contohnya, pembatalan dana RM8.8 juta bagi program penggerak komuniti tempatan membolehkan peruntukan ini disalurkan kepada setiap ahli parlimen bagi membantu kebajikan rakyat dan pembangunan kawasan, khususnya kepada ahli parlimen pembangkang yang dinafikan dana rasmi daripada pihak kerajaan.

Hakikatnya, Belanjawan 2021 tidak seharusnya dibelanjakan untuk kepentingan politik kerajaan PN untuk meluaskan pengaruh mereka. Perkara ini tidak wajar dilakukan ketika rakyat mengharapkan sebuah kerajaan yang bertanggungjawab dalam menguruskan masalah mereka melalui saluran yang betul dan berpelembagaan.

Perdana menteri sepatutnya mempunyai iltizam politik untuk memastikan Parlimen berfungsi dengan baik, bukan mewujudkan badan propaganda politik kerajaan untuk mendapat sokongan rakyat.

Dalam keadaan sekarang, ahli parlimen perlu mendesak kerajaan untuk menambah peruntukan parlimen dengan mengurangkan dana yang diterima oleh Jabatan Perdana Menteri, Jasa dan ‘penggerak komuniti tempatan’, yang secara prinsipnya tidak menghormati peranan institusi berparlimen yang kini ditekan oleh kerajaan PN.

Jika tindakan ini gagal dilaksanakan, maka ia akan menggugat fungsi demokrasi berparlimen dan kebebasan parlimen akan diperkecilkan oleh pihak eksekutif untuk masa hadapan.

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di Aliran pada 18 November 2020)

Mampukah Parlimen Malaysia menjadi lebih baik? (11 Ogos 2020)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (Refsa) dan rakan penyelidik Civica Research

Parlimen Malaysia – Wikimedia Commons

Apa yang diperlukan sekarang ialah kerjasama rakyat sebagai kuasa ketiga untuk memastikan Parlimen Malaysia tidak menjadi parlimen buruk, ujar Fakhrurrazi Rashid.

Pembukaan sidang Dewan Rakyat pada 13 Julai 2020 telah mengundang kekecewaan rakyat selepas Yang di-Pertua ke-sembilan, Mohamad Ariff Mohd Yunus, telah digantikan dengan Azhar Azizan Harun.

Peralihan yang dibuat oleh kerajaan Perikatan Nasional tanpa asas yang kukuh telah meletakkan risiko kepada hala tuju parlimen Malaysia.

Yang di-Pertua Dewan Rakyat berperanan untuk mengekalkan kebebasan, integriti dan keberkesanan Parlimen daripada dikuasai badan Eksekutif. Tujuan ini bagi mencapai sebuah tadbir urus yang cekap dan telus demi mempertahankan kepentingan rakyat.

Selepas 9 Mei 2018, komitmen pembaharuan Parlimen telah digerakkan oleh Mohamad Ariff. Hasil daripada aspirasi rakyat yang dahagakan perubahan, pelbagai penambahbaikkan institusi Parlimen dilaksanakan seperti penubuhan jawatankuasa pilihan khas. Terdapat 10 jawatankuasa begini telah berjaya ditubuhkan, antaranya ialah untuk bajet dan pilihan raya.

Penubuhan jawatan kuasa pilihan khas ini membolehkan Parlimen menyemak ketelusan keputusan kerajaan dalam tadbir urus mereka. Ahli parlimen juga terlibat dengan proses membuat keputusan yang melibatkan dasar awam dalam jawatankuasa itu sendiri.

Perubahan penting ini telah membuka semula institusi Parlimen untuk membahaskan kepentingan rakyat dengan lebih meluas dan menyeluruh. Persoalannya, adakah Parlimen kita mampu menuju ke arah yang lebih baik selepas insiden pertukaran Yang di-Pertua ini?

Parlimen yang baik lawan Parlimen buruk

Perkembangan institusi Speaker di House of Commons, UK telah bermula pada 1376, pada era yang dipanggil The Good Parliament (Parlimen yang Baik). Era ini dipanggil sebagai parlimen yang baik kerana kesungguhan ahli House of Commons untuk melawan jenayah rasuah dan ketirisan yang dibuat oleh Majlis Penasihat Raja Edward III.

Sebelum era ini berlaku, House of Commons tidak bersidang hampir dua tahun kerana ketakutan penasihat Edward III berhadapan tekanan ahli parlimen yang kritikal kepada ketirisan yang telah mereka lakukan.

Ketika itu, parlimen telah melantik ahli parlimen Herefordshire, Peter de la Mere, sebagai Speaker House of Commons. Peter de la Mere telah memutuskan parlimen membuat semakan ke atas pembendaharan England, bagi mengenalpasti ketirisan yang dilakukan pemerintahan Edward III.

Parlimen telah memanggil penasihat raja yang didakwa melakukan jenayah rasuah untuk disiasat. Kemudian, ahli Majlis Penasihat Raja seperti Richard Lyons, Lord Latimer dan Alice Perrers telah dipenjarakan kerana didapati telah melakukan penyelewengan kuasa dalam pentadbiran kerajaan.

Era parlimen yang baik ini tidak bertahan lama kerana John of Grunt, anak kepada Edward III, telah membatalkan usaha era parlimen yang baik dengan memberi keampunan kepada penasihat raja yang didapati melakukan rasuah untuk kembali menganggotai Majlis Penasihat. Era ini dipanggil sebagai The Bad Parliament (Parlimen Buruk) yang berlaku pada 1377.

John of Grunt telah melantik Thomas Hungerford (yang merupakan pilihan utama John) sebagai Speaker dan memenjarakan Peter de le Mere, seorang Speaker yang telah berusaha melawan rasuah. John mengisytiharkan bahawa era parlimen yang baik tidak berperlembagaan dan perlu dipadamkan daripada rekod sejarah.

Meskipun sejarah ini berbeza dari segi konteks dan masa, tetapi ia telah memberi asas kepada peranan Speaker, khususnya pada era demokrasi moden.

Speaker berintegriti dapat memastikan fungsi parlimen berkesan untuk mewujudkan tadbir urus kerajaan yang telus seperti era Parlimen yang Baik. Sekiranya Speaker didominasi pemerintah, maka parlimen sukar memastikan kerajaan menlaksanakan tugas dengan cekap dan berintegriti seperti era Parlimen Buruk.

Rakyat penentu kedaulatan Parlimen

Di Malaysia, usaha rejuvenasi Parlimen kepada The Good Parliament berlaku secara efektif pasca 9 Mei 2018, selepas rakyat kecewa dengan peranan Parlimen yang agak lemah di zaman Barisan Nasional untuk menyemak ketelusan kerajaan yang terlibat dalam kes rasuah dan skandal besar seperti 1MDB.

Mohamad Ariff komited mengembalikan roh dan peranan parlimen daripada sebuah institusi rubber stamp selama enam dekad kepada parlimen berpaksikan aspirasi rakyat. Apa yang rakyat mahukan adalah sebuah parlimen yang berfungsi untuk memastikan badan eksekutif cekap dalam melaksanakan dasar yang baik demi kesejahteran rakyat dan negara.

Namun, pelantikan Azhar Harun sebagai Yang di-Pertua baharu telah membangkitkan persoalan tentang keberlangsungan reformasi parlimen yang telah dilaksanakan sebelum ini. Walaupun prestasinya sebagai pengerusi Suruhanjaya Pilihan Raya agak baik, kemampuan Azhar Harun untuk meneruskan agenda reformasi parlimen bukan sesuatu yang mudah.

Mohamad Ariff telah meletakkan satu asas pencapaian yang tinggi dalam agenda reformasi parlimen dalam waktu yang agak singkat. Maka, Azhar Harun perlu membuktikan kemampuannya meneruskan perubahan parlimen melebihi pencapaian Mohamad Ariff.

Kredibiliti Yang di-Pertua baharu ini dikritik hebat selepas mengeluarkan surat kepada hakim Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur untuk menamatkan perbicaraan kes penyelewengan dana 1MDB Najib Razak lebih awal agar ahli parlimen Pekan dapat membahaskan ucapan titah diraja. Sedangkan, Najib Razak boleh sahaja menukar tarikh atau giliran baharu sekiranya tarikh perbicaraan bercanggah dengan waktu perbahasan tersebut.

Persoalannya, adakah Parlimen Malaysia kini menuju era parlimen buruk (bad parliament) di bawah Yang di-Pertua yang baharu?

Saya berpendapat bahawa Azhar berhadapan dengan cabaran getir untuk membentuk Parlimen Malaysia yang lebih baik memandangkan beliau berhadapan tekanan daripada pihak eksekutif yang mencadangkan dirinya sebagai Yang di-Pertua. Tekanan ini akan menyebabkan Parlimen Malaysia ke arah era parlimen yang buruk semula.

Tidak dinafikan, Azhar merupakan individu yang terkenal dengan prinsipnya, tetapi prinsip tersebut bakal diuji sekiranya Yang di-Pertua baharu ini gagal melindungi kebebasan dan fungsi Parlimen daripada didominasi badan Eksekutif yang sering meremehkan peranan Parlimen dalam pentadbiran negara.

Apa yang diperlukan sekarang ialah kerjasama rakyat sebagai kuasa ketiga untuk memastikan Parlimen Malaysia tidak menjadi bad parliament. Rakyat ialah penentu kepada kedaulatan Parlimen dan perlu giat melibatkan diri dalam proses membuat keputusan di Parlimen.

Pendidikan dan advokasi tentang kepentingan demokrasi berparlimen penting untuk diperluaskan kepada generasi baharu agar institusi ini terus menjadi tunjang dan nadi kepada kehidupan rakyat. Usaha seperti memperbaharui modul pendidikan kenegaraan, dialog dan perbincangan tentang pembaharuan parlimen perlu dipergiatkan lagi di peringkat generasi muda. Penggunaan teknologi, inovasi dan kreativiti seperti Parlimen Digital juga adalah satu platform terbaik untuk mendekatkan diri anak muda memahami dan menghargai nilai institusi Parlimen yang berfungsi dengan berkesan.

Matlamat Parlimen Malaysia untuk menjadi “parlimen yang baik” tidak cukup. Sebaliknya, Parlimen perlu menjadi institusi yang lebih baik daripada hari ini, demi manfaat rakyat dan generasi pemimpin masa hadapan.

Jika Parlimen masih ditakuk lama, maka institusi ini akan terus menjadi alat politik pemerintah dan gagal mempertahankan kepentingan rakyat untuk berhadapan ‘normal baharu’, yang tidak memberi sebarang jaminan pada masa hadapan.

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di Aliran pada 11 Ogos 2020)

Sudahkah Anda Mendaftar Sebagai Pengundi?

Diambil dari laman web SPR https://mysprdaftar.spr.gov.my/

Sudahkah anda bersedia untuk pilihanraya yang akan datang? Jangan gusar!

Suruhanjaya Pilihanraya (SPR) telah menubuhkan MySPR yang memudahkan kita untuk mendaftar sebagai pengundi secara online. Jika anda dan rakan-rakan, atau keluarga masih belum mendaftar, sila layari laman web https://mysprdaftar.spr.gov.my/ dan ikuti langkah-langkah yang seterusnya.

Pastikan anda menghantar dokumen-dokumen yang berikut:

  1. Nama penuh dan alamat berdasarkan Kad Pengenalan / MyKad anda.
  2. Nombor telefon yang boleh dihubungi.
  3. Alamat emel yang boleh dihubungi.
  4. Gambar bahagian hadapan Kad Pengenalan / MyKad anda.
  5. Sebuah selfie dengan Kad Pengenalan / MyKad anda.

*Hanya mereka yang berumur 21 tahun ke atas dapat mengundi.

Kepentingan perbahasan ucapan titah diraja bagi menyemak ketelusan kerajaan (21 Mei 2020)

Fakhrurrazi Rashid ialah koordinator penyelidik Research for Social Advancement (Refsa) dan rakan penyelidik Civica Research

Sidang Parlimen Malaysia

Tanpa perbahasan, ia seolah-olah memberi mesej ‘salah’ kepada rakyat bahawa institusi Parlimen tidak penting, ujar Fakhrurrazi Rashid.

Saya membaca laporan berita Astro Awani tentang pandangan Profesor Madya Shamrahayu Ab Aziz, yang mengulas sidang Parlimen pada 18 Mei dalam masa sehari. Terdapat dua premis yang diberikan Shamrahayu.

Pertama, persidangan Parlimen sehari sah berdasarkan peruntukan Perkara 55 Perlembagaan Persekutuan. Beliau menambah bahawa ketiadaan perbahasan pada sidang 18 Mei wajar.

Kedua, Shamrahayu menyatakan ahli parlimen tidak boleh mempertikaikan ucapan titah diraja pada pembukaan sidang Parlimen. Beliau memetik definisi titah daripada Kamus Dewan Bahasa dan Pustaka yang membawa maksud perintah dan arahan.

Kedua-dua premis yang dibawa Shamrahayu telah memberi konotasi dan fakta yang tidak mencerminkan sistem demokrasi berparlimen dan raja berpelambagaan yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan.

Profesor emeritus Shad Saleem Faruqi melihat sidang Parlimen selama sehari amat dikesali dari sudut amalan demokrasi walaupun ia selari dengan peruntukan Perlembagaan Persekutuan.

Shad Saleem melihat kepentingan perkhidmatan Parlimen untuk membahas dan meminda akta tertentu agar ia memberi jaminan keselamatan dan ekonomi buat rakyat berdepan kebiasaan baharu akibat Covid-19.

Jelas sekali pandangan Shad Saleem Faruqi telah menjawab premis pertama Shanrahayu yang hanya mengambil isu teknikal Perlembagaan Persekutuan tanpa mempertimbangkan suasana semasa negara yang berhadapan krisis ekonomi.

Hujah Shamrahayu umpama menggugat ‘roh’ Parlimen sebagai sebuah institusi yang tertegak untuk membela keadilan dan solidariti rakyat pada saat-saat yang genting ini.

Ucapan dasar kerajaan perlu semakan Parlimen

Bagi menjawab premis kedua Shamrahayu, Perkara 60 Perlembagaan Persekutuan menyatakan dengan jelas Yang di-Pertuan Agongsebagai ketua negara boleh menyampaikan titah diraja ini sama ada di Dewan Rakyat atau Dewan Negara pada pembukaan Parlimen setiap tahun.

Titah diraja merupakan amalan tradisi parlimen Westminster yang dipanggil “throne speech”. Dalam amalan parlimen era-moden, ucapan titah diraja dipanggil “ucapan dasar” pihak kerajaan. Mengapa ia dipanggil ucapan dasar kerajaan?

Titah diraja mengandungi butiran lanjut mengenai perancangan, dasar, prestasi dan hala tuju kerajaan sepanjang tahun tersebut untuk dimaklumkan kepada Parlimen.

Isi kandungan dan ucapan titah diraja ditulis sendiri oleh jemaah menteri dan kemudiannya dipersembahkan kepada Yang di-Pertuan Agong untuk berucap di hadapan Parlimen. Hal ini berpatutan dengan Perkara 40 (1) menjelaskan Yang di-Pertuan Agong sebagai raja berpelembagaan yang bertindak atas nasihat jemaah menteri.

Maka, ucapan titah diraja pada 18 Mei telah menggariskan dasar dan keutamaan kerajaan dalam mendepani ‘kebiasaan bahru’ dalam soal ekonomi rakyat, negara dan cabaran pandemik Covid-19 yang dijangkakan masih memerlukan perancangan yang lebih inklusif.

Menjadi satu amalan di Dewan Rakyat apabila ahli Parlimen perlu meneliti, menyemak dan membahas dasar kerajaan yang terdapat dalam titah diraja. Perbahasan ini bertujuan untuk menambah baik dan memberi ruang kepada ahli Parlimen membangkitkan isu-isu rakyat untuk dipertimbangkan oleh kerajaan.

Yang di-Pertua Dewan Rakyat akan memperuntukan sekurang-kurangnya lima hari untuk ahli Parlimen membahaskan usul “menjunjung kasih” titah titah diraja, diikuti sesi penggulungan menteri dalam menjawab segala isu yang dibangikitkan oleh ahli Parlimen ketika waktu perbahasan.

Pada penggal pertama, mesyuarat pertama Parlimen ke-14, sebanyak 13 hari telah diperuntukkan oleh Yang di-Pertua kepada ahli Parlimen untuk membahaskan titah diraja dan menteri menggulung perbahasan.

Kemudian, usul titah diraja ini perlu diundi di Dewan Rakyat sebelum dibahaskan di Dewan Negara.

Dengan mengambil kira persekitaran ekonomi rakyat dan negara yang kian meruncing, maka perbahasan di Parlimen dalam soal nasib rakyat dan perancangan ekonomi negara perlu disegerakan,

Namun, titah diraja pada 18 Mei telah menyaksikan ahli Parlimen tidak diberikan ruang berbahas dasar kerajaan dalam ucapan titah diraja. Notis daripada Dewan Rakyat tidak menerangkan secara spesifik bilakah undian ke atas titah diraja akan mengambil tempat.

Risiko undi titah diraja kepada kestabilan kerajaan

Notis yang dikeluarkan Yang di-Pertua Dewan Rakyat juga menyatakan bahawa sidang Parlimen akan tamat selepas ucapan titah diraja selesai tanpa perbahasan dan undian daripada ahli Parlimen. Persoalannya, mengapa pihak ketua majlis tidak meneruskan kedua-dua proses tersebut?

Bagi saya, keputusan ini merupakan susunan politik untuk mengelakkan ujian awal kerajaan Perikatan Nasional atas sokongan dan legitemasi mereka di parlimen.

Menurut badan pemikir, Institue of Government, UK, ucapan titah diraja penting kerana ia menguji kemampuan kerajaan memperolehi sokongan majoriti Parlimen. Undian ucapan titah diraja merupakan salah satu kaedah untuk membuat undi tidak percaya kepada perdana menteri.

Kerajaan yang mempunyai majoriti di Parlimen tidak akan berhadapan dengan masalah ketika undian titah diraja berlangsung. Tetapi, kerajaan minoriti atau mempunyai majoriti yang tipis akan menghadapi ujian yang agak mencabar untuk memastikan ahli parlimen tidak menolak ucapan titah diraja.

Situasi ini pernah berlaku di UK pada tahun 1924 apabila ucapan titah diraja kerajaan Konservatif dibawah Perdana Menteri Stanley Baldwin ditolak ahli parlimen UK. Tetapi, penolakan ucapan titah diraja ini jarang berlaku memandangkan parti pemerintah mempunyai kedudukan majoriti di parlimen.

Di Malaysia, ucapan titah diraja tidak pernah ditolak oleh Parlimen. Perkara ini atas beberapa dakwaan tidak berasas mengatakan ahli Parlimen yang menolak ucapan titah diraja dianggap sebagai menderhaka kepada Yang di-Pertuan Agong. Sejauh manakah dakwaan ini benar?

Ahli parlimen hanya mengkritik dasar kerajaan yang terkandung dalam ucapan titah diraja, bukan keperibadian Yang Di-Pertuan Agong. Perkara 63(5) Perlembagaan Persekutuan menghalang ahli Parlimen dan sesiapa sahaja mengkritik kepribadian dan kedudukan Yang di-Pertuan Agong.

Oleh itu, menyemak atau mengkritik dasar kerajaan dalam ucapan titah diraja merupakan tanggungjawab ahli Parlimen dan bukan mengancam institusi raja.

Atas risiko undian ucapan titah diraja ini, maka ia boleh menjadi faktor kerajaan PN hanya menghadkan sidang parlimen 18 Mei kepada ucapan titah diraja tanpa sebarang perbahasan atau undian.

Persoalannya, bilakah akan berlakunya perbahasan titah diraja dan adakah undian titah diraja akan berlaku? Perkara ini perlu diperjelaskan Yang di-Pertua Dewan Rakyat dan ketua majlis Parlimen.

Oleh sebab itu, keputusan mengadakan sidang selama sehari tanpa perbahasan titah diraja dilihat tidak berpatutan memandangkan terdapat pelbagai perkara berkaitan jaminan ekonomi dan kesihatan yang perlukan perbincangan yang lebih komprehensif di Parlimen.

Tanpa perbahasan titah diraja, ia seolah-olah memberi mesej ‘salah’ kepada rakyat bahawa institusi Parlimen tidak penting apatah lagi ketika negara berhadapan dengan krisis Covid-19.

Malah keputusan kerajaan membawa pindaan undang-undang dan perbahasan pada bulan Julai akan menyebabkan rakyat terdedah dengan risiko krisis ekonomi yang lebih tinggi berdepan Covid-19. Adakah persidangan Julai ini akan memberi ruang seadilnya untuk ahli Parlimen meneliti dan membahaskan pindaan akta?

Kesemua ulasan ini bukan semata-mata menyangkal premis ‘separuh masak’ Shamrahayu yang gagal menjelaskan kerangka demokrasi berparlimen dan raja berpelembagaan kepada rakyat. Tetapi, ia sebagai satu perspektif dalam mengeluarkan institusi parlimen yang dipandang hanya sebagai institusi politik yang tidak berubah sejak beberapa dekad yang lalu.

Punca kuasa institusi parlimen terletak dalam Perlembagaan Persekutuan, bukan dengan memetik definisi daripada Kamus Dewan Bahasa dan Pustaka yang akhirnya menimbulkan salah faham rakyat atas undang-undang tertinggi negara.

(Artikel ini pertama kali diterbitkan di Aliran pada 21 Mei 2020)

Refleksi Ksp Rmk-11: Pertingkat Inisiatif Bantuan Sosial Masyarakat Luar Bandar (27 Oktober 2018)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

Sasaran pendapatan atau statistik kemiskinan yang menjadi kayu ukur, perlu diperhalusi dengan penglibatan agensi-agensi tempatan.

PENBENTANGAN Kajian Separuh Penggal Rancangan Malaysia ke-11 (RMK-11) oleh YAB Perdana Menteri, Tun Dr. Mahathir Mohamad pada 18 Oktober lalu seolah-olah telah jauh dari ingatan. Namun ia tidak bermakna isi pembentangan berkenaan boleh diketepikan begitu sahaja.

Walaupun idea asas yang terkandung dalam dokumen RMK-11 kelihatan mengulangi tonggak-tonggak terdahulu, kerajaan Pakatan Harapan yang dipilih rakyat pada 9 Mei bertanggungjawab untuk menunaikan pelan yang wujud – dan diselaraskan dengan manifesto yang tertulis dalam kitab keramat, Buku Harapan.

RMK-11 adalah sebuah pelan strategik. Perancangan untuk memperlihatkan kemakmuran negara dalam jangka masa 2 tahun lagi, ditunjangi visi 2020 yang pernah dibawa Tun Dr. Mahathir ketika beliau bergelar Perdana Menteri Malaysia yang ke-4.

Hakikatnya, kelompok sasaran RMK-11 masih sama dengan 10 siri RMK lampau. Golongan miskin dan kurang berkemampuan, lebih dikenali sebagai B40, menjadi tumpuan sekali lagi.

Merujuk kepada statistik keluaran Unit Penyelarasan Pelaksanaan (ICU), Jabatan Perdana Menteri – 200,766 kes kemiskinan (dalam kategori miskin dan miskin tegar) berlegar di seluruh negara pada penghujung Disember 2017. Dan dari jumlah tersebut, 59,924 kes (29.8%) adalah terdiri daripada golongan miskin tegar[1].

Lebih menyedihkan, apabila 73% daripada kelompok miskin tegar (43,834 kes) dilaporkan di Sabah dan Sarawak.

Berbalik kepada isi kandungan RMK-11, beberapa tonggak berkait rapat dengan permasalahan berhubung kemiskinan. Tonggak 2 (‘Memperkukuh pembangunan inklusif dan kesejahteraan rakyat’), Tonggak 3 (‘Menuju ke arah pembangunan wilayah yang seimbang’) dan Tonggak 4 (‘Memperkasa modal insan’) wajar diberi penelitian menyeluruh, khususnya dari aspek implementasi program dan bentuk bantuan yang diberi kepada warga Malaysia yang memerlukan.

Seiring dengan kata-kata yang dialunkan Tun Dr. Mahathir Mohamad, Malaysia kini perlu mendepani cabaran-cabaran sedia ada dengan pendekatan baru yang lebih telus dan berintegriti. Ini adalah masa untuk melunaskan hak rakyat kelompok miskin, yang sekian lama diketepikan secara sistematik dan diberi bantuan minima.

Sekiranya kerajaan Barisan Nasional yang memerintah dengan program bantuan sosial berbentuk kewangan, seperti Bantuan Rakyat 1Malaysia yang ditagih rakyat, kerajaan terbaru Pakatan Harapan wajib mara ke hadapan dan bertindak secara lebih holistik.

Bantuan kewangan perlu disertai kemudahan dan keperluan asas yang wajib untuk sesebuah keluarga, tanpa mengenal latar belakang berbentuk demografi mahupun politik.

Bentuk bantuan yang pelbagai, harus disertai pemantauan yang sejajar dengan pemberian – demi melihat masyarakat yang ikhlas dalam menerima, syukur di atas kurniaNya.

Sasaran pendapatan atau statistik kemiskinan yang menjadi kayu ukur, perlu diperhalusi dengan penglibatan agensi-agensi tempatan. Manipulasi data yang acap kali berlaku tanpa tindakan untuk menampakkan keberhasilan kerajaan, adalah pendekatan yang cukup hina dan penuh nista.

Usah dilupa juga usaha untuk membangun kapasiti, bakat dan modal insan masyarakat miskin. Jikalau wang ringgit yang dihulur ibarat yang mengalir tidak disertakan pembinaan keupayaan, isu kemiskinan akan terus berterusan tanpa penyelesaian berpanjangan.

Kerajaan Barisan Nasional sememangnya berjaya dalam komponen perancangan nasional dan tempatan, dalam tempoh 60 tahun ia memerintah. Tetapi jurang pendapatan dan taraf hidup yang meningkat, kekurangan mekanisme semak-dan-imbang yang berkesan serta sikap individualistik sesetengah pihak di dalam agensi pelaksanaan menimbulkan isu-isu yang mengorbankan keselesaan hidup rakyat.

Maka dalam tempoh yang ada ini, menjelang tahun 2020 yang semakin menghampiri, kerajaan Pakatan Harapan sebaiknya mengambil kesempatan yang ada untuk mengubah kaedah membantu rakyat dengan aksi dan gerak kerja sehingga tak menang tangan – dan dari saat ini, berhenti menyalahkan kekurangan berzaman untuk mempertahan ketidakupayaan kendiri.


Related Links:

[1] http://www.data.gov.my/data/ms_MY/dataset/statistik-ekasih-2017

(This article was first published on October 27, 2018.)

Autonomous Universities – Are We Ready?(6 October 2018)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

The idea of having autonomous universities is to empower universities in decision-making, to produce generations of employable graduates according to one’s focus and capacity, and to reduce reliance on the federal government – especially in terms of funding and infrastructure.

May 9th signified a momentous occasion in Malaysia. The rapid, unexpected change delivered overnight, sent shockwaves throughout the country – but as time passes by, the ups and downs indicate a tumultuous, yet unpredictable future ahead.

A similar aura of uncertainty is taking shape across our education sector, as the recent announcement regarding autonomous universities highlighted the forward-thinking Pakatan Harapan government’s desire to witness greater self-control within each institution.

A desire, which needs proper, adequate, controlled measures to be implemented.

The move, unprecedented and widely embraced at once, is a push in the right direction, enabling greater participation among local stakeholders – university’s management, staffs, students, alumni and community alike.

Despite the autonomous status accorded to all 20 public universities, clarification is required on key aspects, particularly in the post-BN era[1]. The idea of having autonomous universities is to empower universities in decision-making, to produce generations of employable graduates according to one’s focus and capacity, and to reduce reliance on the federal government – especially in terms of funding and infrastructure.

The buck stops here, or will it?

It is important to recognise the level of financial independence, or lack thereof, of our public universities. The embedded culture of prying upon federal funds for management, maintenance and R&D purposes lead to the sad state of endowments in universities.

A startling revelation by the former Higher Education Minister, Datuk Seri Idris Jusoh presented a worrying trend. As of June 2017, the total endowment of all public universities was RM 1.85 billion, with Universiti Malaya heading the pack with a collection of RM 1.6 billion (86.5% out of the total).

Next in line was Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM), with an endowment of RM 71 million – a far cry from the leader[2].

As Malaysians await 2019 Budget Presentation on November 2nd, all eyes would surely be etched on the allocations for public universities – but this annual bout of nervousness requires long-term rectification if we are serious about establishing world-class tertiary institutions, those brave enough to seek alternative methods to secure resources, moving forward.

Discussions on the key areas of paradigm shift, strategic planning and innovation must be complemented by internal commitment as well as utmost dedication displayed by the public universities, in crafting their own success stories.

Commitment to self-sustain, dedication to innovate, initiative to collaborate – driven by motivation to be the best, and stay at the top.

By now, the term ‘Malaysia Baru’ could be interpreted as an afterthought. Conversely, the quest for our public universities have just began, as we take baby steps towards greatness.

1.         Introduction

  • Impact of May 9th to the nation
  • Perspective of higher education – before and after, expectation

2.        Backdrop of current higher education outlook (govt and pvt)

  • Statistics
  • Employability
  • Starting Salaries etc
  • Management of govt and private institutions

3.         Issues with current system – public institutions

  • Funding
  • Self-dependency
  • Innovation
  • Bureaucracy
  • Internal politics
  • Aim to move forward

4.   What to expect with new status, and what is the government’s role at present?

  • Autonomy – in what sense?
  • Timeline, readiness, student output, financial sustainability, goal-setting

5.         What should be done, eventually?

  • Clear projection
  • Set reasonable goals (finance, student enrolment, industry engagement, long-term focus)
  • Do’s and dont’s

All 20 public universities (UA) in the country have been accorded autonomous status after six UA received their autonomous status letters from the Education Ministry.

The ministry in a statement said the autonomous status gives power to the University Board of Directors (LPU) and the University Board of Governors to make their own decisions.

“The autonomy is a delegation of power to enable universities move more effectively towards excellence and empower these institutions towards global level.

“The autonomous status also enable universities to be more flexible in making decisions to determine their direction including finance and human resource management,” it said.

According to the statement, even though UA have the power to management their resources without referring to a central agency, UA should adhere to basic principles as UA autonomy is not absolute and they are still subject to the government and ministry policies and strategies on higher education.

The UA autonomous programme had been introduced since 2012 under the National Higher Education Strategic Plan for paradigm shift of UA towards more effective higher education management.

“The delegation of power was conducted in stages as it required negotiations between the Education Ministry and other central agencies,” it said.

Before this, 14 UA have obtained their respective autonomous status.

The six universities which received their autonomous letters are Universiti Sultan Zainal Abidin (UniSZA), Universiti Malaysia Kelantan (UMK), Universiti Pertahanan Nasional Malaysia (UPNM), Universiti Perguruan Sultan Idris (UPSI), Universiti Malaysia Sabah (UMS) and Universiti Malaysia Perlis (UniMAP). –Bernama

Related Links:


[1] http://www.theedgemarkets.com/article/all-public-universities-granted-autonomous-status

[2] http://english.astroawani.com/malaysia-news/rm1-85-billion-collected-public-universities-endowment-funds-151691

(This article was first published on October 6, 2018.)

Apa Fokus Sistem Pendidikan Negara? (20 October 2018)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

Pada hari ini, sekolah dilihat sebagai ‘pusat jagaan’ berbanding institusi keilmuan, pusat pembangunan insan dan pembinaan karakter.

SOAL pendidikan sememangnya satu topik yang tidak asing lagi di bumi Malaysia. Baik dari peringkat rendah, sehingga menengah dan pendidikan tinggi, komitmen terhadap aspek pendidikan acap kali dititikberatkan oleh kerajaan.

Tetapi kita harus mempersoalkan, sejauh mana sistem pendidikan sedia ada melahirkan individu-individu yang hidup berlandaskan nilai moral, manis tutur kata dan murni budi pekerti?

Sistem pendidikan Malaysia kini, dipenuhi isu-isu asas.

Sistem pendidikan Malaysia kini, seolah keliru dengan identiti.

Dan masalah-masalah yang timbul, bermula dari kecelaruan fokus yang tidak berpenghujung.

Menteri Pendidikan, YB Dr. Maszlee Malik, menyuarakan hasrat dan idea beliau untuk melahirkan kelompok pelajar yang lengkap serba-serbi, dengan reformasi yang menyeluruh – disertai perancangan untuk memperbaharui infrastruktur dan keperluan wajib.

Walau bagaimanapun, sistem pendidikan kita perlu dilengkapi komponen ‘jiwa’ yang luhur, ikhlas untuk membuahkan modal insan yang berkualiti – bukan sekadar ‘output’ intelek yang berteraskan pencapaian teori.

Apabila kanak-kanak dipaksa untuk mengharungi liku-liku pembelajaran tanpa memahami teras ilmu berkenaan, maka bercambahlah golongan yang bersifat ‘one-dimensional’, hanya melihat matlamat hakiki dan alpa meneliti proses mandiri.

Boleh kita persoalkan, kenapa kadar keciciran di Malaysia begitu tinggi – kira-kira 500,000 orang terkeluar daripada sistem, mengikut pecahan statistik Kementerian Pendidikan.

Boleh kita bincangkan, apakah alasan para ibu bapa yang tidak mahu menghantar anak ke sekolah – demi membolehkan anak-anak mencari sesuap nasi untuk keluarga tersayang.

Dan boleh juga didebatkan, mengapa statistik kes jenayah dalam kalangan kanak-kanak meningkat secara drastik.

Dan bagaimana pula dengan kebajikan kanak-kanak serta para remaja yang terbiar, apabila tiada pemantauan dari pihak berwajib?

Pada hari ini, sekolah dilihat sebagai ‘pusat jagaan’ berbanding institusi keilmuan, pusat pembangunan insan dan pembinaan karakter.

Selaras dengan semangat Malaysia baru, kita wajar menumpukan aspek rohaniah, seiring dengan keperluan lahiriah. Kefahaman tentang konsep pendidikan perlu disertai keinginan untuk membentuk personaliti yang murni, dan insan yang berwawasan.

Di sebalik cita-cita memperkukuh produk pendidikan negara, perkembangan awal perlu diteliti dengan sebaik mungkin, dengan sepenuh penumpuan pada jati diri dan nilai positif – selaku asas kepada kehidupan yang efektif.

(This article was first published on October 20, 2018.)

State Of The Local Universities: An Honest Reflection (3 August 2017)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

In addition, the methods of teaching should be broadened to incorporate two-way communication as a staple – as outlined by the idea of blended learning and utilization of e-technology highlighted in the Malaysian Education Blueprint (Higher Education) 2015-2025.

Malaysia’s education system has been noted as one of the most organized and structured in Asia. The effort to spur growth of Malaysian education is governed by the Malaysian Education Blueprint, which intends to spark a new trend in the way young Malaysians learn and acquire knowledge, while developing necessary skills and competencies to enhance future marketability. The massive hard work put in by the Government (under the jurisdiction of Ministry of Education and Ministry of Higher Education), in collaboration with state and local education authorities / agencies is reaping the rewards. At present, there is a number of local public universities recognized as among the top global higher learning institutions, while the critical approach formulated to develop higher-order thinking skills among school-going students is widely acknowledged.

Truth be told, significant progress has been made at local institutions in terms of research output (number of publications, innovative products, patents and international awards) as well as soft-skill development of students / undergraduates. These are key criteria towards being recognized as sophisticated and up-to-date institutions, and most academicians and students have taken up the challenge. Yet there are multiple aspects which require immediate rectification, pertaining to the academic and administrative components of the local universities, especially the public ones.

Regarding the content of courses being taught in local universities, it is common to see the same topics and syllabus being presented to the students over a certain period of time, sometimes up to 5 to 10 years. This issue is highly discouraging, as it exposes the lacklustre efforts to assimilate the current industrial trends and academic research with the needs of university students. In addition, the methods of teaching should be broadened to incorporate two-way communication as a staple – as outlined by the idea of blended learning and utilization of e-technology highlighted in the Malaysian Education Blueprint (Higher Education) 2015-2025.

At the same time, the level of participation of students in academic / course-oriented programs and events must be improved. As observed in Malaysian universities, particularly public institutions, students are only interested in regular activities that satisfy their academic requirements (e.g. classes, lab sessions, examinations, assignments etc). Thus, there may be issues related to application of knowledge in real-world setting, as well as truly internalizing the concepts presented in a certain subject. By engaging these students in alternative learning methods such as visits, topic / course-based competitions, conferences and symposiums from an early stage of undergraduate life, they will realize the importance and relevance of their subjects, and pay greater attention towards enhancing their capabilities.

Another point of consideration is the quality of research output, with regards to the academic content, commercialization and impact towards society. More often than not, the studies being conducted and presented as findings are kept within the bounds of academic world, and not well-disseminated to the public as reliable and concrete solutions for day-to-day problems. Also, the studies, which are often funded by government grants, do not seem to provide financial sustainability for the researchers and affiliated institutions. Thus, there is a real need for researchers and postgraduate students alike to learn the best ways of marketing real-world solutions to the world.

One more aspect that local higher learning institutions must overcome is the overdependence on government support, primarily in terms of financial assistance. The recent cost-cutting measures implemented by the Malaysian government on higher education sector dictates the current operations in universities, which are suffering because of the surprise move. The university administrators must realize that this era requires independent effort from all associated parties to ensure the long-term success and sustainability. Efforts to generate income should be stimulated by the universities themselves, through association with alumni, private organizations or foreign-based institutions. Extreme care shown by the government must be tolerated by the universities, by showcasing the real abilities of the academic population.

Finally, universities should gauge closer relationships with industry players and professionals to identify any noticeable lapse in existing curriculum and work on relevant skill set of students. These two issues are prevalent among undergraduates especially, as highlighted by employers. As the focal point of future workforce, universities (both public and private) must establish clear agreements and mechanism to provide mutual benefits. This shall lead to a positive outcome for the nation, and help to drive the country in order to achieve modernization.

Higher education is an important component of a country’s progress. The inability to adapt to current and future climate of modern environment may hinder our desired vision of being a developed nation within the next few years, as we might fail to produce the competent and relevant talents required for upcoming plans. Universities have to accept the fact that change is the only constant in the global world, and act accordingly to push towards greater academic status and more progressive values that benefits global population. Consequently, Malaysia and its higher learning institutions will be known as more than just ‘universities’, and shall lead to a dawn of a new era within the realm of academic institutions worldwide.


(This article was first published on August 3, 2017.)

Youths Of Today: Highlight Competence, Produce Excellence (20 October 2018)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

Let us groom and assist our successors with the sincerest intention and goodwill, so they will be able to become the ‘change’ that we want them to be.

It was October 15th, 2018. It was a Thursday. But this particular Thursday was captivating, as a 93-year-old man stood firm while articulating his points across in the Malaysian House of Parliament.

In his closing remarks, after more than an hour being the center of attention, this man conveyed a surprising yet timely message – intended towards the younger generation.

His main points: acquire all sorts of knowledge to modernise Malaysia; learn skills, strengthen integrity, grasp religious and moral values; avoid corruption; internalise truth, honesty and justice.

The man’s concise choice of words accurately pinpointed the desired direction of Malaysia’s youths, as a new journey is embarked on.

The man’s name is Tun Dr. Mahathir Mohamad, the 8th Prime Minister of Malaysia, while the occasion was a presentation on the Mid-Term Review of 11th Malaysia Plan.

Malaysian youths of today can be categorised as lucky – proper access to education, presence of technology allowing convenient lives, and abundant resources available all around. Of course, some of these may differ according in terms of socioeconomic factors and environmental make-up, yet generally speaking, most youths are presented with opportunities.

The emergence of visionary youths across Malaysia are exhilarating, appropriately responding to the Prime Minister’s call via innovative efforts. Either through significant design of computer programs, entrepreneurial wonders or creative marketing, we can admit that Malaysia does have its share of homegrown talents, capable of penetrating global markets.

Yet there are saddening statistics and developments with regards to our youths, requiring urgent and emergent endeavour to salvage the potential of an entire generation.

For instance, more than 5,000 babies were born to underage mothers last year[1], while 12,492 cases of underage pregnancy were reported in 2016 (according to Public Health Institute)[2]. Sadly, the same study conducted by Public Health Institute revealed another surprising disclosure: more than 31% of respondents have had sexual experience before the age of 14[3].

In addition, juveniles were involved in 1,254 drug-related and 48 triad-associated cases, plus 1,085 hard crimes 2015 to April 2017 according to data compiled by the Royal Malaysian Police[4].

These reports are terribly saddening and call for immediate actions. Beginning with effective community-based policies and stronger advocacy at all age levels, youths (and juveniles included) must strive to boost self-efficacy, nurturing positive values to drive one’s personality growth.

Exposure to high-level skills, exemplary communication-oriented classes and consistent monitoring by societal members will enhance the maturing process of our young starlets – with the government and its agencies playing consequential roles to ensure all activities adhere to rules and guidelines.

At this day and age, the youths should be allowed to explore and discover their passions, in tandem with their interests. By doing so, more ‘diamonds’ could be unearthed, subsequently given the room to flourish in this globalised world.

Let us groom and assist our successors with the sincerest intention and goodwill, so they will be able to become the ‘change’ that we want them to be.


Related links:

[1] http://www.mstar.com.my/berita/berita-semasa/2018/07/23/lahir-bawah-umur/

[2] https://siakapkeli.my/2018/08/26/lebih-31-pelajar-malaysia-pernah-lakukan-hubungan-seksual-sebelum-umur-14-tahun-kajian/

[3] https://siakapkeli.my/2018/08/26/lebih-31-pelajar-malaysia-pernah-lakukan-hubungan-seksual-sebelum-umur-14-tahun-kajian/

[4] https://www.bharian.com.my/berita/kes/2017/10/333390/ramai-juvana-salah-guna-dadah

(This article was first published on October 20, 2018.)

Time to Implement Wholesome Employment and Job Market Reforms (28 March 2019)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

Inadequate pay, rising costs, difficulties in obtaining job interviews and placements, significant increase in usage of foreign labour, need to bolster offering of hi-skilled workers and rise in household debt are well-explained, yet require continuing policy measures to be undertaken, with close monitoring by the rightful authorities.

The Central Bank’s Annual Report has, by now, become one of the most awaited publications in the nation. Year after year, the presented findings trigger feedback from various stakeholders who are eager to highlight arising issues – primarily those related to public interest such as cost of living, rate of employment, job segmentation, debt figures and of course, salaries and wages.

Similarly, the 2018 edition of the document, released to the masses yesterday (March 27th) revealed recurring matters, those associated with aforementioned topics. Inadequate pay, rising costs, difficulties in obtaining job interviews and placements, significant increase in usage of foreign labour, need to bolster offering of hi-skilled workers and rise in household debt are well-explained, yet require continuing policy measures to be undertaken, with close monitoring by the rightful authorities.

While the political direction in the national arena remain somewhat uncertain and erratic, those responsible for strengthening (or renewing) the economic agenda must consider trend-changing alternatives. Within this realm, employers should offer compassion and resources to enhance human capital development organically.

As unrealistic or impossible as these suggestions may be, the players involved could consider these ideas:

  1. Offer state-based minimum wage. Different states have different levels of input and vary in terms of day-to-day living costs, thus standardising the minimum pay rate across the board is slightly unfair for those seeking opportunities in the urban areas.
  • Provide recommended pay scale for positions in all industries. By publishing these adjusted figures based on expertise, academic background, professional qualifications and other relevant criteria, there will be a minimum threshold – enabling prospective employees to estimate their earnings and pressure employers to treat their workers rightfully.
  • Upgrade employee benefits to reflect current needs. Rather than depending on the government schemes to provide monetary assistance, especially to those classified in the B40 and M40 groups, employers could allocate certain resources for their dedicated employers – i.e. educational scholarships or allowances for employees’ children, housing allowances or placements, travel allowances, special allocation for basic household needs etc.
  • Ensure the future generation (school-going kids, undergraduates and trainees) are well-equipped to face employment challenges, by readying them with suitable skills aligned with their interests. These groups should be allowed to participate in the employment sector through exposure to industries, as they recognise their passion from an early stage – driving towards planned career growth.
  • Broaden intake of local workers into the labour force, primarily those dominated by foreigners. With the rise of automation and the necessity to employ jobless youths, locals shall be prioritised over outsiders to help stimulate the economy. Reports of substantial ringgit outflow amounting to more than RM 100 billion from the year 2011 onwards could have been spent on empowering fellow Malaysians, particularly the young adults who are faced with financial constraints.
  • Emphasise emerging industries on top of manufacturing and services, and develop specialised talents in sectors with high demand. The ever-consistent comments of ‘employees or candidates need to be retrained or possess insufficient skills’ for particular jobs should be replaced by genuine critique on the outstanding ability of talents to grasp concepts and innovate – built upon strong knowledge-based foundation.

We do expect the projected growth of the nation to be channelled down to the masses. The ultimate goals of removing the needy from hardship and uplifting the quality of life altogether can only be realised through prudent yet effective economic reforms, utilising the strengths and capacities of all stakeholders – with the cooperation of employers and industries who are equally focused at boosting the livelihood of all Malaysians

(This article was first published on March 28, 2019.)

Mencipta kelas menengah baharu (1 May 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Hakikatnya, gaji permulaan graduan baharu bekerja semakin menurun.

PERKEMBANGAN positif ekonomi Malaysia pada tahun 1980-an dan 1990-an berjaya melahirkan golongan kelas menengah dengan pekerjaan dan kadar gaji yang setimpal dengan Dasar Pembangunan Negara yang telah mengubah struktur pekerjaan negara ke arah peningkatan produktiviti.

Walaupun ekonomi negara berkembang maju dua dekad lalu, golongan muda berpendidikan tinggi hari ini masih sukar mencapai status kehidupan kelas menengah.

Hakikatnya, gaji permulaan graduan baharu bekerja semakin menurun. Gaji permulaan graduan diploma menurun kepada  RM1,376 pada tahun 2018 berbanding RM1,458 pada tahun 2010, manakala gaji permulaan untuk pemegang ijazah sarjana pula RM2,707 pada tahun 2018 berbanding RM2,923 pada tahun 2010. Ini semua dapatan Laporan Bank Negara Malaysia (BNM) 2018.

Persatuan Majikan-Majikan Malaysia (MEF) menyangkal dapatan ini dan menegaskan wujud peningkatan gaji graduan dari tahun 2010 hingga 2018. Apapun, pelbagai kajian dan laporan yang menunjukkan graduan dan pekerja muda berpendapatan kurang RM3,000 sebulan.

Kajian pengesanan graduan 2016 mendapati kadar gaji bulanan yang diperoleh oleh graduan diploma sebanyak RM1,000 hingga RM2,000 manakala graduan Ijazah Sarjana Muda mendapat sekitar RM1,000 hingga RM2,500.

Laporan Tahunan BNM 2015 menyatakan 54 peratus graduan mendapat gaji kurang daripada RM2,000 dan kadar gaji mereka secara umumnya tidak pernah berubah sejak 2007.  Malah Kajian Pengesanan Graduan juga menunjukkan majoriti graduan berpendapatan RM3,000 ke bawah.

Pekerja muda berkelulusan SPM ke bawah juga merasai beban yang sama dalam usaha meningkatkan taraf hidup. Meskipun gaji pokok bulanan minimum benar mereka meningkat dari tahun 2010 hingga 2018, tetapi kadar gaji mereka masih rendah di bawah RM2,000 sebulan.

Hakikatnya, kelayakan pendidikan tinggi tidak lagi menjadi satu-satunya indikator untuk memperbaiki taraf hidup mereka. Kajian Khazanah Research Institut (KRI) pada tahun 2016 mendapati 62 peratus pekerja muda mempunyai tahap pendidikan yang lebih tinggi berbanding ibu bapa mereka. Tetapi, hanya 37 peratus daripada mereka mempunyai kemahiran yang melebihi ibu bapa mereka.

Gaji pekerja muda akan kekal rendah sekiranya tidak mempunyai kemahiran yang diperlukan industri dan keadaan ini menyukarkan lagi impian untuk merasai kehidupan golongan kelas menengah.

Di Malaysia, golongan ini dirujuk sebagai M40 (pertengahan 40%) dengan purata gaji median sebanyak RM6,502. Malah, purata gaji pekerja muda juga kurang dua kali ganda daripada gaji median negara pada RM5,228.

Dengan kadar gaji yang rendah dibawah RM 3,000, pekerja muda sukar untuk memiliki rumah. Laporan Ekonomi 2019 menyatakan purata harga rumah meningkat 9.3 peratus berbanding pendapatan isi rumah, iaitu sebanyak 8.1 peratus.

Pelbagai skim bantuan perumahan untuk golongan belia, tetapi ia kurang berkesan. Contohnya, Skim Perumahan Belia (YHS) untuk membantu pasangan muda yang berkahwin dengan pendapatan isi rumah sebanyak RM10,000 ke bawah bagi memiliki harga rumah pertama dibawah RM500,000. Sebanyak 20,000 tawaran diberikan, cuma 1,600 (8 peratus) permohonan yang diluluskan kerana majoriti pemohon tidak mempunyai kedudukan kewangan yang kukuh.

Pertumbuhan ekonomi negara sedekad lalu benar-benar tidak dirasai oleh pekerja muda dalam bentuk kenaikan gaji. Struktur ekonomi negara yang dipacu oleh kemahiran sederhana dan rendah serta upah yang murah telah menghadkan kemampuan pekerja muda untuk mendapat gaji yang setimpal.

Ini menunjukkan mobiliti sosial dalam kalangan anak muda berlaku dengan perlahan. Laporan Bank Dunia 2014 menyatakan Malaysia mempunyai 51 peratus  golongan kelas menengah, tetapi 16 peratus daripadanya berpendidikan tinggi. Fakta ini memperjelaskan Malaysia mempunyai golongan kelas menengah ‘lama’ berbanding yang baharu.

Ke arah Kelas Menengah baharu

Malaysia memerlukan golongan kelas menengah baharu, terdiri daripada pekerja muda yang mempunyai pendapatan yang stabil dan jaringan keselamatan sosial yang kukuh. Kewujudan kumpulan ini akan menambah kemakmuran dan mengubah lanskap ekonomi negara.

Kerajaan perlu mempunyai satu perancangan atau ‘New Deal’ (Perancangan Baharu) bagi membuka ruang kepada orang muda menjadi golongan kelas menengah. Maka, apakah fokus utama ‘New Deal’ ini?

Pertama, memperkenalkan dasar meningkatkan kemahiran pekerja muda. Kerajaan perlu beralih daripada pemikiran lama, mengambil kira jumlah pekerjaan ditawarkan  kepada idea membentuk pekerjaan mengikut kemahiran dan bidang khusus. Langkah ini dapat menguruskan isu ketidakpadanan kerja dan kemahiran pekerja muda yang menyebabkan mereka mendapat gaji yang tidak setimpal dengan kemahiran mereka.

Kedua, dasar perumahan untuk pekerja muda perlu diperluaskan. Skim perumahan belia yang ada tidak mampu memenuhi kehendak pekerja muda. Cadangan seperti pemberian subsidi sewa rumah kepada pekerja muda, khususnya menetap di bandar, boleh menggantikan skim perumahan sedia ada. Ia harus tertumpu kepada golongan sasar, berpendapatan bawah RM 3,000 sebulan dan bilangan isi rumah. Kaedah ini membantu pekerja muda menyimpan pendapatan mereka untuk membeli rumah yang mereka mahukan dalam jangka masa panjang.

Ketiga, sistem pekerjaan Malaysia perlu distrukturkan semula dengan lebih dinamik, memberi penekanan kepada jaringan keselamatan sosial pekerja. MEF mendapati mereka yang bekerja sendiri kini sudah meningkat hampir 123% kepada 1.7 juta orang berbanding hampir 700,00 orang pada tahun 2010.

Mereka berhadapan dengan isu pendapatan yang tidak tetap dan tiada jaringan keselamatan sosial. Maka, ‘New Deal’ harus mengambil kira setiap individu yang bekerja mendapat manfaat agar pekerjaan mereka dapat menampung kehidupan mereka yang lebih stabil walaupun mereka yang bekerja sendiri.

Idea ‘New Deal’ bagi pekerja muda perlu diperluaskan dan mengalami perubahan mengikut kehendak terkini. Dasar ini bukan sahaja menjamin berlakunya mobiliti sosial ke atas pekerja muda, tetapi kaedah berkesan dan membantu orang muda keluar daripada golongan B40.

(This article was first published in Kolumnis Awani on May 1, 2019.)

Pendekatan matang dan terbuka semak RUU kembalikan kedudukan Sarawak, Sabah di Parlimen (9 April 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Perbincangan mengenai hak Sarawak dan Sabah perlu dibawa ke parlimen untuk dibahaskan secara terbuka dan saksama.

MINGGU ini, dunia dihangatkan dengan rundingan Brexit. Kerajaan Britain diberi tempoh hingga 12 April 2019 untuk melengkapkan rundingan untuk keluar daripada Kesatuan Eropah (EU). Keputusan ini menjejaskan sedikit hubungan Britain dan EU selama 44 tahun.

Parlimen Malaysia juga berhadapan dengan perbahasan penting pada minggu ini, apabila Dewan Rakyat membahaskan Rang Undang-Undang (RUU) Perlembagaan (Pindaan) 2019, bagi menggantikan Fasal (2) Perkara 1 Perlembagaan Persekutuan kepada kandungan asal sewaktu pembentukan Malaysia pada tahun 1963.

Pindaan ini bagi mengembalikan kedudukan Sarawak dan Sabah setara dengan Semenanjung. Ini merupakan pindaan pertama perlembagaan persekutuan dibawah kerajaan Pakatan Harapan (PH).

Khamis lalu, Yang di-Pertua Dewan Rakyat (YPDR) telah membenarkan RUU ini dibaca kali pertama berdasarkan Peraturan Mesyuarat (PM) 48, Dewan Rakyat. Tetapi, terdapat suara yang melahirkan rasa bimbang mengenai pindaan ini. 

Sudah hampir satu dekad pemimpin berunding dalam hal ini, maka parlimen merupakan institusi terbaik untuk selesaikan isu ini dengan matang selepas dipenuhi dengan retorik politik yang tidak berkesudahan.

Justeru, bagaimana parlimen boleh memastikan RUU ini dibahaskan dengan pendekatan yang lebih matang?

Bawa RUU kepada Jawatankuasa Pilihan Khas!

Ahli parlimen perlu mengeluarkan satu usul kepada Yang DIpertua Dewan Rakyat untuk meneliti RUU kepada jawatankuasa pilihan khas dibawah PM 54.

Peringkat ini membenarkan penglibatan golongan pakar dan orang awam untuk memberi pandangan mengenai perkara yang berkaitan. Setiap bahagian dan klausa RUU diteliti dan diundi oleh ahli jawatankuasa.Pindaan yang dipersetujui dalam jawatankuasa ini perlu dibentangkan di Dewan Rakyat untuk diputuskan sebelum bacaan kali ketiga.

Menteri yang membawa RUU perlu memberi penjelasan tentang pindaan yang disyorkan oleh jawatankuasa.

Sekiranya menteri enggan menjelaskannya, maka ia akan memberi kesan kepada kelancaran pindaan tersebut.

Jawatankuasa Pilihan Khas berkaitan Hubungan Antara Negeri-Negeri dan Persekutuan atau Menimbang Rang Undang-Undang dilihat mampu menyemak dan mengkaji RUU ini.

Proses ini amalan biasa dalam sistem berparlimen Westminster. Cuma, Malaysia tidak pernah melalui proses jawatankuasa pilihan khas dalam menyemak RUU sebelum ini. Penting sekali ahli parlimen menggunakan peluang ini untuk menyemak RUU yang penting buat Sarawak dan Sabah.

Jawatankuasa pilihan khas parlimen bukan hanya memberi cadangan pindaan RUU tersebut, malah lebih dari itu. Mereka juga boleh melakukan kajian dan laporan untuk menambah baik keputusan rundingan badan eksekutif. Ia akan menambah pelbagai pandangan daripada orang awam dan pakar yang tidak dapat mendapat peluang membentangkan pendapat kepada badan eksekutif.

Dewan Negara sebagai ‘suara kedua’

Dewan Negara boleh menjadi ‘suara kedua’ dalam menyemak RUU ini. Berdasarkan perkara 45, Jadual Ketujuh, perlembagaan persekutuan, ahli Dewan Undangan Negeri (DUN) telah memilih dua orang Senator mewakili mereka ke Dewan Negara.

Senator mempunyai tugas untuk mempertahankan kepentingan negeri dalam Dewan Negara. Mereka perlu memastikan setiap dasar kerajaan persekutuan tidak bercanggah dengan kepentingan negeri.  Dalam konteks ini, Senator dari Sabah dan Sarawak, khususnya, perlu meneliti dan menyemak RUU ini.

Mereka boleh membawa isu ini untuk pengetahuan DUN dan mengeluarkan beberapa cadangan. Hubungan Senator dan negeri ini amat berkesan untuk menentukan sama ada pindaan RUU ini disokong atau sebaliknya.

Dewan Negara boleh menubuhkan Jawatankuasa Pilihan Khas Hubungan Negeri dan Persekutuan dalam meneliti RUU ini. Kuasa ini diberikan berdasarkan PM Dewan Negara 74 (1) dan (2).

Pihak Dewan Negara boleh memulakan proses perbincangan ini lebih awal, memandangkan sidang mereka hanya akan bermula pada 22 April 2019.

Mereka juga boleh menggunakan kuasa ‘melengahkan’ RUU ini sekiranya pindaan RUU yang diluluskan Dewan Rakyat mempunyai kelemahan yang perlu disemak semula.

Perlu diselesaikan dengan matang

Perbincangan mengenai hak Sarawak dan Sabah perlu dibawa ke parlimen untuk dibahaskan secara terbuka dan saksama. Sebelum ini, terdapat beberapa Jawatankuasa ditubuhkan oleh kerajaan persekutuan, Sabah dan Sarawak untuk membincangkan perkara ini. antaranya

1. Jawatankuasa Pelaksana Pihak Berkuasa Sabah dan Sarawak
2. Jawatankuasa Pemandu
3. Jawatankuasa Teknikal Peringkat Persekutuan
4. Jawatankuasa Perundingan MA63
5. Jawatankuasa Kabinet MA63

Semua jawatankuasa ini ditubuhkan oleh badan eksekutif tanpa melibatkan wakil rakyat di peringkat parlimen mahupun DUN. Situasi ini menggambarkan dominasi badan eksekutif (Jemaah Menteri Persekutuan, Sarawak dan Sabah) dalam rundingan ini tanpa melibatkan badan perundangan.

Dominasi ini menyebabkan segala informasi tentang rundingan hak Sabah dan Sarawak sukar diketahui orang awam, sehingga telah menimbulkan polemik sesetengah pihak. Justeru, perbahasan dan perbincangan di peringkat parlimen ini dapat memberi maklumat yang lebih terbuka.

Secara tidak langsung, ia telah mengurangakan statuts ‘eksklusif’ rundingan ini, kepada pendekatan yang lebih menyeluruh dan saksama. Sekurang-kurangnya, fungsi parlimen sebagai institusi rakyat dapat diangkat sama tahapnya dengan badan eksekutif.

RUU pindaan perlembagaan perlu dilihat dalam konteks untuk mengembalikan semangat persekutuan. Malah, pindaan ini boleh menjadi langkah awal dalam menjaga keakraban antara wilayah seperti yang terkandung dalam Perjanjian Malaysia 1963 (MA63).

Pindaan ini tidak menandakan berakhirnya isu MA63, tetapi ia satu permulaan bagi memperkukuhkan rundingan, khususnya aspek ekonomi dan agihan kekayaan yang berkesan untuk Sarawak dan Sabah sebagai rakan sekutu.  

Isu ini seharusnya menjadikan kita lebih dewasa sebagai sebuah persekutuan yang sudah menjangkau 56 tahun pembentukannya. Maka, peneyelesaian yang saksama dan matang perlu menjadi asas kepada memperkasakan semula hak Sabah dan Sarawak.

(This article was first published in Kolumnis Awani on April 9, 2019.)

Gaji Rakyat perlu berubah sebelum 2020 (19 Mac 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Laporan Bank Negara Malaysia 2017 menyaksikan hampir 40 peratus pekerja asing berada dalam sektor produktiviti rendah, di bawah RM100,000 iaitu dalam sektor pertanian dan pembinaan.

KES sindiket melibatkan 47 rakyat Malaysia ditipu ditawar pekerjaan sebanyak US$1,500 (RM6,000) sebulan di Kemboja mencerminkan keterdesakan rakyat untuk mencari pekerjaan dengan gaji yang setimpal.

Pekerjaan dan gaji amat penting untuk ekonomi rakyat. Tidak mungkin negara akan menjadi negara maju pada 2020 sekiranya rakyatnya tidak bekerja, mendapat gaji rendah, dan tidak merasai kualiti hidup yang baik.

Masalah bertambah apabila pertumbuhan gaji di Malaysia pada tahun dalam lingkungan 5.2 peratus pada tahun 2019, sama dengan tahun 2018.

Hakikatnya, statistik Jabatan Perangkaan Malaysia menunjukkan hampir separuh rakyat Malaysia berpendapatan rendah, iaitu RM1,700 ke bawah. Maka ini merupakan masalah perlu diselesaikan terlebih dahulu sebelum tahun 2020.

Pekerja asing murah dan tidak berkemahiran dalam industri merupakan faktor gaji di Malaysia sukar berubah. Sedar atau tidak, gaji median pekerja asing telah meningkat sebanyak 40 peratus, daripada RM950 pada tahun 2013 kepada RM1,335 pada tahun 2016. Peningkatan gaji median bagi pekerja tempatan hanya mencatatkan peningkatan 27.1 peratus, iaitu RM1,700 pada tahun 2013 kepada RM2,160 pada tahun 2016.

Walaupun peningkatan gaji pekerja asing ini dilihat kekal rendah berbanding pekerja tempatan, tetapi kos mereka yang rendah menarik minat majikan untuk terus menggunakan mereka dalam industri.Mengapa perkara ini berlaku? Sebab sikap industri yang melengahkan usaha kehadapan bagi menjana produktiviti tinggi, enggan melabur dalam persiapan teknologi dan kebergantungan kuat kepada buruh murah.

Laporan The Global Competitiveness 2017–2018 menyatakan Malaysia di tangga ke-46 daripada 137 negara dunia bagi persediaan teknologi dengan mata sebanyak 4.90 berbanding negara jiran, Singapura sebanyak 6.09 mata dan Jepun 5.72 mata.

Laporan Bank Negara Malaysia 2017 menyaksikan hampir 40 peratus pekerja asing berada dalam sektor produktiviti rendah, di bawah RM100,000 iaitu dalam sektor pertanian dan pembinaan. Mereka juga sanggup bekerja dalam tempoh waktu yang panjang dalam meingkatkan produktiviti kerja.

Bukankah dengan penggunaan teknologi dan mesin dapat menggantikan pekerja asing, maka ia boleh meningkatkan produktiviti dan memberi tawaran gaji lebih tinggi kepada rakyat tempatan?

Ternyata, kehadiran pekerja asing ini, walaupun dalam bidang produktiviti rendah sebenarnya telah mewujudkan persaingan kepada orang tempatan dan faktor kelembapan syarikat menggunakan teknologi. Dapatan ini berbeza dengan kajian Khazanah Research Institute (KRI) pada awal Januari 2019, menyatakan pekerja asing mendominasi pekerjaan berkemahiran rendah dan tidak mempunyai kesan kepada pekerja tempatan.

Sedangkan ada rakyat Malaysia sanggup bekerja di Australia di ladang pertanian dan buah-buahan dengan gaji sekitar RM3,000 dan RM4,000 sebulan.

Ada rakyat Malaysia menjadi buruh tanpa izin di Korea Selatan dengan gaji RM2,000 seminggu dalam pelbagai sektor berkemahiran rendah. Maka, dakwaan rakyat Malaysia tidak mahu kerja yang sukar amat kurang tepat. Semua ini berlaku kerana tawaran gaji yang tinggi!

Dalam menguruskan isu ini, majikan dan industri perlu mempunyai kesanggupan untuk mengubah kadar gaji. Kerajaan Pakatan Harapan telah memberi komitmen untuk meningkatkan gaji berdasarkan Janji 34.

Sebanyak 50 peratus kos untuk menaikkan gaji minima akan ditanggung kerajaan bersama majikan.

Kerajaan akan menampung RM250 manakala majikan menampung RM250 untuk menaikkan gaji minima kepada RM1,500.

Dasar ini perlu diambil oleh majikan untuk memastikan gaji pekerja tempatan meningkat. Tidak perlu hanya menunggu dasar gaji minima berubah. Walaupun gaji minima kini berjumlah RM1,100, tetapi ia tidak akan membantu kalau syarikat tidak mengambil tindakan selanjutnya untuk menaikkan gaji pekerja.

Kualiti pendidikan perlu diubah mengikut kehendak pasaran pekerjaan. Latihan dan kemahiran harus memberi pulang ekonomi kepada pelajar.

Pada tahun 2018, gaji median bulanan graduan politeknik Singapura meningkat daripada S$2,235 (RM6,732) kepada S$2,350 (RM7,079), peningkatan sebanyak 5.15 peratus dari tahun 2017.

Berbanding graduan teknikal Malaysia, hanya ditawarkan oleh syarikat swasta dengan gaji median bulanan sebanyak RM1,700 atau kurang RM3,000. Situasi ini bukti pendidikan dan latihan di Malaysia masih kurang mendapat tempat dalam pasaran.

Revolusi Industri (IR 4.0) akan meletakkan 54 peratus pekerjaan berkemahiran serdahana dalam risiko bagi 10 atau 20 tahun akan datang. Jika kualiti pendidikan dan latihan tidak berubah, maka pelajar tidak mahir akan menampung beban dan risiko dalam pasaran kerja dan tidak mendapat gaji yang setimpal.

Kita hanya perlukan ‘kesanggupan industri’ dalam mengubah kadar gaji rendah, ‘kesanggupan politik’ untuk memastikan pekerjaan dan gaji memberi pulangan kepada warga tempatan, ‘kesanggupan rakyat’ untuk meningkatkan kemahiran bagi mendapat gaji yang setimpal sebelum 2020, mahupun tahun 2030.

Kualiti pendidikan perlu diubah mengikut kehendak pasaran pekerjaan. Latihan dan kemahiran harus memberi pulang ekonomi kepada pelajar.

(This article was first published in Kolumnis Awani on March 19, 2019.)

Majikan perlu jadi Pencetus Pembangunan Pekerja dan Negara (16 April 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Malangnya, syarikat di Malaysia masih tidak bersedia untuk menggunakan automasi dalam meningkatkan kualiti dan produktiviti pekerja. 

SEMASA Program Pelaburan 2019 pada bulan Mac lalu, Perdana Menteri, Tun Dr. Mahathir Mohamad menyatakan pembangunan negara tidak hanya bergantung kepada Keluaran Dalam Negeri Kasar (KDNK), tetapi tahap kehidupan rakyat turut diambil kira.

Beliau turut menegur majikan yang membayar pekerja dengan gaji yang rendah. Tun Dr. Mahathir telah menggesa majikan mengubah pemikiran mereka seperti seorang ‘stakeholders’ (pemegang taruh), dengan membayar gaji pekerja setimpal dengan keuntungan syarikat untuk  merapatkan jurang pendapatan majikan dan pekerja.

Teguran perdana menteri itu selari dengan Laporan Bank Negara Malaysia (BNM) 2018, mendedahkan nasib pekerja tempatan yang dibayar dengan gaji rendah dan sikap kurang prihatin majikan atas gaji dan kebajikan pekerja.

Menurut laporan BNM 2018, kadar upah setiap pekerja  telah menurun kepada 3.6 peratus pada 2017 berbanding 5.8 peratus pada tahun 2015, meskipun produktiviti pekerja meningkat kepada 3.8 peratus berbanding 3.5 peratus pada tahun 2015.

Menariknya, bahagian pendapatan pekerja di Malaysia hanya mencatatkan peningkatan sebanyak 35.2 peratus daripada KDNK pada tahun 2017, tetapi kadar ini lebih rendah berbanding Singapura dan Korea Selatan yang mencatatkan sebanyak 44.8 peratus daripada KDNK. 

Ternyata, majikan menerima bahagian pendapatan yang lebih banyak kepada KDNK berbanding pekerja tempatan. Secara tidak langsung, ia telah melebarkan jurang pendapatan  antara majikan dan pekerja.Sebanyak 36 peratus peningkatan bahagian pekerja pada tahun 2010 hingga 2017 disebabkan bahagian pendapatan pekerja berkemahiran rendah dan sederhana meningkat. Mereka ini dibayar dengan gaji bawah RM2,000.

Pada tahun 2017, peratusan pekerjaan berkemahiran rendah meningkat sebanyak 16 peratus berbanding lapan peratus pada tahun 2010. Pekerjaan berkemahiran tinggi pula menurun kepada 37 peratus pada tahun 2017 berbanding 45 peratus pada tahun 2010. 

Perkara ini lebih serius apabila 73 peratus pekerjaan pada tahun 2015 hingga 2016 diisi oleh pekerja asing yang tidak berkemahiran. Ini menyebabkan majikan mengekalkan kadar gaji yang rendah. Tentunya, keadaan ini memberi kesan kepada pekerja, khususnya golongan B40.

Pada tahun 2014 hingga 2016, pendapatan golongan B40 secara purata telah meningkat sebanyak 5.8 peratus setiap tahun, tetapi peratusan ini lebih rendah berbanding peningkatan perbelanjaan golongan B40 sebanyak 6 peratus.

Dalam keadaan ini, bagaimana pekerja tempatan ingin mencapai kehidupan yang lebih baik?

Malah, ada majikan yang enggan beralih kepada aktiviti ekonomi yang tinggi seperti penggunaan automasi yang memberi manfaat kepada pekerja tempatan.

Kajian BNM menunjukkan bahawa pekerja yang berkemahiran akan menerima peningkatan gaji premium pada kadar 10 hingga 16 peratus dalam Revolusi Industri 4.0 (IR4). Kenaikan gaji pekerja berkemahiran ini turut membantu meningkatkan bahagian pendapatan pekerja kepada KDNK menjelang 2020, iaitu sebanyak 40 peratus.

Malangnya, syarikat di Malaysia masih tidak bersedia untuk menggunakan automasi dalam meningkatkan kualiti dan produktiviti pekerja. 

International Federation of Robotics mendapati Malaysia masih ketinggalan jauh dalam penggunaan robot dalam sektor pembuatan. Pada tahun 2016, nisbah robot yang digunakan oleh sektor pembuatan tempatan sebanyak 34 robot untuk setiap 10,000 orang pekerja, lebih rendah  berbanding negara seperti Singapura, 488 robot untuk setiap 10,000 orang pekerja dan Thailand sebanyak 45 robot.

Malaysia memerlukan majikan yang mempunyai kemampuan untuk melabur kepada pembangunan pekerja. Hasil keuntungan syarikat perlu dikongsi secara saksama supaya kuasa membeli pekerja meningkat dan secara langsung menyumbang kepada ekonomi negara.

Mereka perlu sedar bahawa tahap gaji pekerja perlu bersesuaian dengan keadaan ekonomi. Dalam hal ini, majikan perlu telus dalam memberi informasi tentang gaji pekerja.

Verve, sebuah syarikat teknologi di UK memberi akses informasi mengenai gaji setiap pekerja dan CEO dan amalan ini telah menghapuskan keraguan dan jurang pendapatan antara pekerja dan majikan. Pekerja juga lebih jelas akan tugas mereka dan boleh membuat perancangan kerjaya dalam syarikat.

Tidak mustahil perkara ini boleh dipraktikkan oleh majikan di Malaysia. Tetapi, ia memerlukan sistem urus tadbir dan kesanggupan majikan bersikap telus dengan pekerja.

Majikan atau syarikat perlu melabur dalam penyelidikan dan pembangunan teknologi. Pelaburan Malaysia dalam bidang penyelidikan dan pembangunan (R&D) kepada KDNK masih rendah, iaitu sekitar 1.7 peratus berbanding negara seperti Korea Selatan (4.3 peratus) dan Jepun (3.4 peratus).

Pelaburan penyelidikan ini mampu mencipta teknologi yang tinggi untuk meningkatkan produktiviti. Ia mampu menjimatkan kos syarikat dalam jangka panjang dan boleh meningkatkan gaji pekerja. Malah, keuntungan yang diperoleh juga boleh dilaburkan kepada persediaan melatih pekerja untuk menjadi lebih mahir dan produktif.

Secara ringkasnya, majikan perlu keluar daripada zon selesa, menjadi ‘pencetus’ dalam merealisasikan impian Malaysia menjadi negara berpendapatan tinggi, dipacu oleh aktiviti ekonomi berkualiti tinggi dan memastikan taraf hidup pekerja bertambah baik dengan membayar gaji mereka dengan setimpal. Peranan mereka amat penting untuk masa hadapan pembangunan pekerja dan negara.

(This article was first published in Kolumnist Awani on 16 April 2019.)