State Of The Local Universities: An Honest Reflection (3 August 2017)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

In addition, the methods of teaching should be broadened to incorporate two-way communication as a staple – as outlined by the idea of blended learning and utilization of e-technology highlighted in the Malaysian Education Blueprint (Higher Education) 2015-2025.

Malaysia’s education system has been noted as one of the most organized and structured in Asia. The effort to spur growth of Malaysian education is governed by the Malaysian Education Blueprint, which intends to spark a new trend in the way young Malaysians learn and acquire knowledge, while developing necessary skills and competencies to enhance future marketability. The massive hard work put in by the Government (under the jurisdiction of Ministry of Education and Ministry of Higher Education), in collaboration with state and local education authorities / agencies is reaping the rewards. At present, there is a number of local public universities recognized as among the top global higher learning institutions, while the critical approach formulated to develop higher-order thinking skills among school-going students is widely acknowledged.

Truth be told, significant progress has been made at local institutions in terms of research output (number of publications, innovative products, patents and international awards) as well as soft-skill development of students / undergraduates. These are key criteria towards being recognized as sophisticated and up-to-date institutions, and most academicians and students have taken up the challenge. Yet there are multiple aspects which require immediate rectification, pertaining to the academic and administrative components of the local universities, especially the public ones.

Regarding the content of courses being taught in local universities, it is common to see the same topics and syllabus being presented to the students over a certain period of time, sometimes up to 5 to 10 years. This issue is highly discouraging, as it exposes the lacklustre efforts to assimilate the current industrial trends and academic research with the needs of university students. In addition, the methods of teaching should be broadened to incorporate two-way communication as a staple – as outlined by the idea of blended learning and utilization of e-technology highlighted in the Malaysian Education Blueprint (Higher Education) 2015-2025.

At the same time, the level of participation of students in academic / course-oriented programs and events must be improved. As observed in Malaysian universities, particularly public institutions, students are only interested in regular activities that satisfy their academic requirements (e.g. classes, lab sessions, examinations, assignments etc). Thus, there may be issues related to application of knowledge in real-world setting, as well as truly internalizing the concepts presented in a certain subject. By engaging these students in alternative learning methods such as visits, topic / course-based competitions, conferences and symposiums from an early stage of undergraduate life, they will realize the importance and relevance of their subjects, and pay greater attention towards enhancing their capabilities.

Another point of consideration is the quality of research output, with regards to the academic content, commercialization and impact towards society. More often than not, the studies being conducted and presented as findings are kept within the bounds of academic world, and not well-disseminated to the public as reliable and concrete solutions for day-to-day problems. Also, the studies, which are often funded by government grants, do not seem to provide financial sustainability for the researchers and affiliated institutions. Thus, there is a real need for researchers and postgraduate students alike to learn the best ways of marketing real-world solutions to the world.

One more aspect that local higher learning institutions must overcome is the overdependence on government support, primarily in terms of financial assistance. The recent cost-cutting measures implemented by the Malaysian government on higher education sector dictates the current operations in universities, which are suffering because of the surprise move. The university administrators must realize that this era requires independent effort from all associated parties to ensure the long-term success and sustainability. Efforts to generate income should be stimulated by the universities themselves, through association with alumni, private organizations or foreign-based institutions. Extreme care shown by the government must be tolerated by the universities, by showcasing the real abilities of the academic population.

Finally, universities should gauge closer relationships with industry players and professionals to identify any noticeable lapse in existing curriculum and work on relevant skill set of students. These two issues are prevalent among undergraduates especially, as highlighted by employers. As the focal point of future workforce, universities (both public and private) must establish clear agreements and mechanism to provide mutual benefits. This shall lead to a positive outcome for the nation, and help to drive the country in order to achieve modernization.

Higher education is an important component of a country’s progress. The inability to adapt to current and future climate of modern environment may hinder our desired vision of being a developed nation within the next few years, as we might fail to produce the competent and relevant talents required for upcoming plans. Universities have to accept the fact that change is the only constant in the global world, and act accordingly to push towards greater academic status and more progressive values that benefits global population. Consequently, Malaysia and its higher learning institutions will be known as more than just ‘universities’, and shall lead to a dawn of a new era within the realm of academic institutions worldwide.

(This article was first published on August 3, 2017.)

Youths Of Today: Highlight Competence, Produce Excellence (20 October 2018)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

Let us groom and assist our successors with the sincerest intention and goodwill, so they will be able to become the ‘change’ that we want them to be.

It was October 15th, 2018. It was a Thursday. But this particular Thursday was captivating, as a 93-year-old man stood firm while articulating his points across in the Malaysian House of Parliament.

In his closing remarks, after more than an hour being the center of attention, this man conveyed a surprising yet timely message – intended towards the younger generation.

His main points: acquire all sorts of knowledge to modernise Malaysia; learn skills, strengthen integrity, grasp religious and moral values; avoid corruption; internalise truth, honesty and justice.

The man’s concise choice of words accurately pinpointed the desired direction of Malaysia’s youths, as a new journey is embarked on.

The man’s name is Tun Dr. Mahathir Mohamad, the 8th Prime Minister of Malaysia, while the occasion was a presentation on the Mid-Term Review of 11th Malaysia Plan.

Malaysian youths of today can be categorised as lucky – proper access to education, presence of technology allowing convenient lives, and abundant resources available all around. Of course, some of these may differ according in terms of socioeconomic factors and environmental make-up, yet generally speaking, most youths are presented with opportunities.

The emergence of visionary youths across Malaysia are exhilarating, appropriately responding to the Prime Minister’s call via innovative efforts. Either through significant design of computer programs, entrepreneurial wonders or creative marketing, we can admit that Malaysia does have its share of homegrown talents, capable of penetrating global markets.

Yet there are saddening statistics and developments with regards to our youths, requiring urgent and emergent endeavour to salvage the potential of an entire generation.

For instance, more than 5,000 babies were born to underage mothers last year[1], while 12,492 cases of underage pregnancy were reported in 2016 (according to Public Health Institute)[2]. Sadly, the same study conducted by Public Health Institute revealed another surprising disclosure: more than 31% of respondents have had sexual experience before the age of 14[3].

In addition, juveniles were involved in 1,254 drug-related and 48 triad-associated cases, plus 1,085 hard crimes 2015 to April 2017 according to data compiled by the Royal Malaysian Police[4].

These reports are terribly saddening and call for immediate actions. Beginning with effective community-based policies and stronger advocacy at all age levels, youths (and juveniles included) must strive to boost self-efficacy, nurturing positive values to drive one’s personality growth.

Exposure to high-level skills, exemplary communication-oriented classes and consistent monitoring by societal members will enhance the maturing process of our young starlets – with the government and its agencies playing consequential roles to ensure all activities adhere to rules and guidelines.

At this day and age, the youths should be allowed to explore and discover their passions, in tandem with their interests. By doing so, more ‘diamonds’ could be unearthed, subsequently given the room to flourish in this globalised world.

Let us groom and assist our successors with the sincerest intention and goodwill, so they will be able to become the ‘change’ that we want them to be.

Related links:





(This article was first published on October 20, 2018.)

Time to Implement Wholesome Employment and Job Market Reforms (28 March 2019)

Muhd Fadhil Abdul Rahman, CIVICA Research Associate & Senior Research Officer, Merdeka Center

Inadequate pay, rising costs, difficulties in obtaining job interviews and placements, significant increase in usage of foreign labour, need to bolster offering of hi-skilled workers and rise in household debt are well-explained, yet require continuing policy measures to be undertaken, with close monitoring by the rightful authorities.

The Central Bank’s Annual Report has, by now, become one of the most awaited publications in the nation. Year after year, the presented findings trigger feedback from various stakeholders who are eager to highlight arising issues – primarily those related to public interest such as cost of living, rate of employment, job segmentation, debt figures and of course, salaries and wages.

Similarly, the 2018 edition of the document, released to the masses yesterday (March 27th) revealed recurring matters, those associated with aforementioned topics. Inadequate pay, rising costs, difficulties in obtaining job interviews and placements, significant increase in usage of foreign labour, need to bolster offering of hi-skilled workers and rise in household debt are well-explained, yet require continuing policy measures to be undertaken, with close monitoring by the rightful authorities.

While the political direction in the national arena remain somewhat uncertain and erratic, those responsible for strengthening (or renewing) the economic agenda must consider trend-changing alternatives. Within this realm, employers should offer compassion and resources to enhance human capital development organically.

As unrealistic or impossible as these suggestions may be, the players involved could consider these ideas:

  1. Offer state-based minimum wage. Different states have different levels of input and vary in terms of day-to-day living costs, thus standardising the minimum pay rate across the board is slightly unfair for those seeking opportunities in the urban areas.
  • Provide recommended pay scale for positions in all industries. By publishing these adjusted figures based on expertise, academic background, professional qualifications and other relevant criteria, there will be a minimum threshold – enabling prospective employees to estimate their earnings and pressure employers to treat their workers rightfully.
  • Upgrade employee benefits to reflect current needs. Rather than depending on the government schemes to provide monetary assistance, especially to those classified in the B40 and M40 groups, employers could allocate certain resources for their dedicated employers – i.e. educational scholarships or allowances for employees’ children, housing allowances or placements, travel allowances, special allocation for basic household needs etc.
  • Ensure the future generation (school-going kids, undergraduates and trainees) are well-equipped to face employment challenges, by readying them with suitable skills aligned with their interests. These groups should be allowed to participate in the employment sector through exposure to industries, as they recognise their passion from an early stage – driving towards planned career growth.
  • Broaden intake of local workers into the labour force, primarily those dominated by foreigners. With the rise of automation and the necessity to employ jobless youths, locals shall be prioritised over outsiders to help stimulate the economy. Reports of substantial ringgit outflow amounting to more than RM 100 billion from the year 2011 onwards could have been spent on empowering fellow Malaysians, particularly the young adults who are faced with financial constraints.
  • Emphasise emerging industries on top of manufacturing and services, and develop specialised talents in sectors with high demand. The ever-consistent comments of ‘employees or candidates need to be retrained or possess insufficient skills’ for particular jobs should be replaced by genuine critique on the outstanding ability of talents to grasp concepts and innovate – built upon strong knowledge-based foundation.

We do expect the projected growth of the nation to be channelled down to the masses. The ultimate goals of removing the needy from hardship and uplifting the quality of life altogether can only be realised through prudent yet effective economic reforms, utilising the strengths and capacities of all stakeholders – with the cooperation of employers and industries who are equally focused at boosting the livelihood of all Malaysians

(This article was first published on March 28, 2019.)

Mencipta kelas menengah baharu (1 May 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Hakikatnya, gaji permulaan graduan baharu bekerja semakin menurun.

PERKEMBANGAN positif ekonomi Malaysia pada tahun 1980-an dan 1990-an berjaya melahirkan golongan kelas menengah dengan pekerjaan dan kadar gaji yang setimpal dengan Dasar Pembangunan Negara yang telah mengubah struktur pekerjaan negara ke arah peningkatan produktiviti.

Walaupun ekonomi negara berkembang maju dua dekad lalu, golongan muda berpendidikan tinggi hari ini masih sukar mencapai status kehidupan kelas menengah.

Hakikatnya, gaji permulaan graduan baharu bekerja semakin menurun. Gaji permulaan graduan diploma menurun kepada  RM1,376 pada tahun 2018 berbanding RM1,458 pada tahun 2010, manakala gaji permulaan untuk pemegang ijazah sarjana pula RM2,707 pada tahun 2018 berbanding RM2,923 pada tahun 2010. Ini semua dapatan Laporan Bank Negara Malaysia (BNM) 2018.

Persatuan Majikan-Majikan Malaysia (MEF) menyangkal dapatan ini dan menegaskan wujud peningkatan gaji graduan dari tahun 2010 hingga 2018. Apapun, pelbagai kajian dan laporan yang menunjukkan graduan dan pekerja muda berpendapatan kurang RM3,000 sebulan.

Kajian pengesanan graduan 2016 mendapati kadar gaji bulanan yang diperoleh oleh graduan diploma sebanyak RM1,000 hingga RM2,000 manakala graduan Ijazah Sarjana Muda mendapat sekitar RM1,000 hingga RM2,500.

Laporan Tahunan BNM 2015 menyatakan 54 peratus graduan mendapat gaji kurang daripada RM2,000 dan kadar gaji mereka secara umumnya tidak pernah berubah sejak 2007.  Malah Kajian Pengesanan Graduan juga menunjukkan majoriti graduan berpendapatan RM3,000 ke bawah.

Pekerja muda berkelulusan SPM ke bawah juga merasai beban yang sama dalam usaha meningkatkan taraf hidup. Meskipun gaji pokok bulanan minimum benar mereka meningkat dari tahun 2010 hingga 2018, tetapi kadar gaji mereka masih rendah di bawah RM2,000 sebulan.

Hakikatnya, kelayakan pendidikan tinggi tidak lagi menjadi satu-satunya indikator untuk memperbaiki taraf hidup mereka. Kajian Khazanah Research Institut (KRI) pada tahun 2016 mendapati 62 peratus pekerja muda mempunyai tahap pendidikan yang lebih tinggi berbanding ibu bapa mereka. Tetapi, hanya 37 peratus daripada mereka mempunyai kemahiran yang melebihi ibu bapa mereka.

Gaji pekerja muda akan kekal rendah sekiranya tidak mempunyai kemahiran yang diperlukan industri dan keadaan ini menyukarkan lagi impian untuk merasai kehidupan golongan kelas menengah.

Di Malaysia, golongan ini dirujuk sebagai M40 (pertengahan 40%) dengan purata gaji median sebanyak RM6,502. Malah, purata gaji pekerja muda juga kurang dua kali ganda daripada gaji median negara pada RM5,228.

Dengan kadar gaji yang rendah dibawah RM 3,000, pekerja muda sukar untuk memiliki rumah. Laporan Ekonomi 2019 menyatakan purata harga rumah meningkat 9.3 peratus berbanding pendapatan isi rumah, iaitu sebanyak 8.1 peratus.

Pelbagai skim bantuan perumahan untuk golongan belia, tetapi ia kurang berkesan. Contohnya, Skim Perumahan Belia (YHS) untuk membantu pasangan muda yang berkahwin dengan pendapatan isi rumah sebanyak RM10,000 ke bawah bagi memiliki harga rumah pertama dibawah RM500,000. Sebanyak 20,000 tawaran diberikan, cuma 1,600 (8 peratus) permohonan yang diluluskan kerana majoriti pemohon tidak mempunyai kedudukan kewangan yang kukuh.

Pertumbuhan ekonomi negara sedekad lalu benar-benar tidak dirasai oleh pekerja muda dalam bentuk kenaikan gaji. Struktur ekonomi negara yang dipacu oleh kemahiran sederhana dan rendah serta upah yang murah telah menghadkan kemampuan pekerja muda untuk mendapat gaji yang setimpal.

Ini menunjukkan mobiliti sosial dalam kalangan anak muda berlaku dengan perlahan. Laporan Bank Dunia 2014 menyatakan Malaysia mempunyai 51 peratus  golongan kelas menengah, tetapi 16 peratus daripadanya berpendidikan tinggi. Fakta ini memperjelaskan Malaysia mempunyai golongan kelas menengah ‘lama’ berbanding yang baharu.

Ke arah Kelas Menengah baharu

Malaysia memerlukan golongan kelas menengah baharu, terdiri daripada pekerja muda yang mempunyai pendapatan yang stabil dan jaringan keselamatan sosial yang kukuh. Kewujudan kumpulan ini akan menambah kemakmuran dan mengubah lanskap ekonomi negara.

Kerajaan perlu mempunyai satu perancangan atau ‘New Deal’ (Perancangan Baharu) bagi membuka ruang kepada orang muda menjadi golongan kelas menengah. Maka, apakah fokus utama ‘New Deal’ ini?

Pertama, memperkenalkan dasar meningkatkan kemahiran pekerja muda. Kerajaan perlu beralih daripada pemikiran lama, mengambil kira jumlah pekerjaan ditawarkan  kepada idea membentuk pekerjaan mengikut kemahiran dan bidang khusus. Langkah ini dapat menguruskan isu ketidakpadanan kerja dan kemahiran pekerja muda yang menyebabkan mereka mendapat gaji yang tidak setimpal dengan kemahiran mereka.

Kedua, dasar perumahan untuk pekerja muda perlu diperluaskan. Skim perumahan belia yang ada tidak mampu memenuhi kehendak pekerja muda. Cadangan seperti pemberian subsidi sewa rumah kepada pekerja muda, khususnya menetap di bandar, boleh menggantikan skim perumahan sedia ada. Ia harus tertumpu kepada golongan sasar, berpendapatan bawah RM 3,000 sebulan dan bilangan isi rumah. Kaedah ini membantu pekerja muda menyimpan pendapatan mereka untuk membeli rumah yang mereka mahukan dalam jangka masa panjang.

Ketiga, sistem pekerjaan Malaysia perlu distrukturkan semula dengan lebih dinamik, memberi penekanan kepada jaringan keselamatan sosial pekerja. MEF mendapati mereka yang bekerja sendiri kini sudah meningkat hampir 123% kepada 1.7 juta orang berbanding hampir 700,00 orang pada tahun 2010.

Mereka berhadapan dengan isu pendapatan yang tidak tetap dan tiada jaringan keselamatan sosial. Maka, ‘New Deal’ harus mengambil kira setiap individu yang bekerja mendapat manfaat agar pekerjaan mereka dapat menampung kehidupan mereka yang lebih stabil walaupun mereka yang bekerja sendiri.

Idea ‘New Deal’ bagi pekerja muda perlu diperluaskan dan mengalami perubahan mengikut kehendak terkini. Dasar ini bukan sahaja menjamin berlakunya mobiliti sosial ke atas pekerja muda, tetapi kaedah berkesan dan membantu orang muda keluar daripada golongan B40.

(This article was first published in Kolumnis Awani on May 1, 2019.)

Pendekatan matang dan terbuka semak RUU kembalikan kedudukan Sarawak, Sabah di Parlimen (9 April 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Perbincangan mengenai hak Sarawak dan Sabah perlu dibawa ke parlimen untuk dibahaskan secara terbuka dan saksama.

MINGGU ini, dunia dihangatkan dengan rundingan Brexit. Kerajaan Britain diberi tempoh hingga 12 April 2019 untuk melengkapkan rundingan untuk keluar daripada Kesatuan Eropah (EU). Keputusan ini menjejaskan sedikit hubungan Britain dan EU selama 44 tahun.

Parlimen Malaysia juga berhadapan dengan perbahasan penting pada minggu ini, apabila Dewan Rakyat membahaskan Rang Undang-Undang (RUU) Perlembagaan (Pindaan) 2019, bagi menggantikan Fasal (2) Perkara 1 Perlembagaan Persekutuan kepada kandungan asal sewaktu pembentukan Malaysia pada tahun 1963.

Pindaan ini bagi mengembalikan kedudukan Sarawak dan Sabah setara dengan Semenanjung. Ini merupakan pindaan pertama perlembagaan persekutuan dibawah kerajaan Pakatan Harapan (PH).

Khamis lalu, Yang di-Pertua Dewan Rakyat (YPDR) telah membenarkan RUU ini dibaca kali pertama berdasarkan Peraturan Mesyuarat (PM) 48, Dewan Rakyat. Tetapi, terdapat suara yang melahirkan rasa bimbang mengenai pindaan ini. 

Sudah hampir satu dekad pemimpin berunding dalam hal ini, maka parlimen merupakan institusi terbaik untuk selesaikan isu ini dengan matang selepas dipenuhi dengan retorik politik yang tidak berkesudahan.

Justeru, bagaimana parlimen boleh memastikan RUU ini dibahaskan dengan pendekatan yang lebih matang?

Bawa RUU kepada Jawatankuasa Pilihan Khas!

Ahli parlimen perlu mengeluarkan satu usul kepada Yang DIpertua Dewan Rakyat untuk meneliti RUU kepada jawatankuasa pilihan khas dibawah PM 54.

Peringkat ini membenarkan penglibatan golongan pakar dan orang awam untuk memberi pandangan mengenai perkara yang berkaitan. Setiap bahagian dan klausa RUU diteliti dan diundi oleh ahli jawatankuasa.Pindaan yang dipersetujui dalam jawatankuasa ini perlu dibentangkan di Dewan Rakyat untuk diputuskan sebelum bacaan kali ketiga.

Menteri yang membawa RUU perlu memberi penjelasan tentang pindaan yang disyorkan oleh jawatankuasa.

Sekiranya menteri enggan menjelaskannya, maka ia akan memberi kesan kepada kelancaran pindaan tersebut.

Jawatankuasa Pilihan Khas berkaitan Hubungan Antara Negeri-Negeri dan Persekutuan atau Menimbang Rang Undang-Undang dilihat mampu menyemak dan mengkaji RUU ini.

Proses ini amalan biasa dalam sistem berparlimen Westminster. Cuma, Malaysia tidak pernah melalui proses jawatankuasa pilihan khas dalam menyemak RUU sebelum ini. Penting sekali ahli parlimen menggunakan peluang ini untuk menyemak RUU yang penting buat Sarawak dan Sabah.

Jawatankuasa pilihan khas parlimen bukan hanya memberi cadangan pindaan RUU tersebut, malah lebih dari itu. Mereka juga boleh melakukan kajian dan laporan untuk menambah baik keputusan rundingan badan eksekutif. Ia akan menambah pelbagai pandangan daripada orang awam dan pakar yang tidak dapat mendapat peluang membentangkan pendapat kepada badan eksekutif.

Dewan Negara sebagai ‘suara kedua’

Dewan Negara boleh menjadi ‘suara kedua’ dalam menyemak RUU ini. Berdasarkan perkara 45, Jadual Ketujuh, perlembagaan persekutuan, ahli Dewan Undangan Negeri (DUN) telah memilih dua orang Senator mewakili mereka ke Dewan Negara.

Senator mempunyai tugas untuk mempertahankan kepentingan negeri dalam Dewan Negara. Mereka perlu memastikan setiap dasar kerajaan persekutuan tidak bercanggah dengan kepentingan negeri.  Dalam konteks ini, Senator dari Sabah dan Sarawak, khususnya, perlu meneliti dan menyemak RUU ini.

Mereka boleh membawa isu ini untuk pengetahuan DUN dan mengeluarkan beberapa cadangan. Hubungan Senator dan negeri ini amat berkesan untuk menentukan sama ada pindaan RUU ini disokong atau sebaliknya.

Dewan Negara boleh menubuhkan Jawatankuasa Pilihan Khas Hubungan Negeri dan Persekutuan dalam meneliti RUU ini. Kuasa ini diberikan berdasarkan PM Dewan Negara 74 (1) dan (2).

Pihak Dewan Negara boleh memulakan proses perbincangan ini lebih awal, memandangkan sidang mereka hanya akan bermula pada 22 April 2019.

Mereka juga boleh menggunakan kuasa ‘melengahkan’ RUU ini sekiranya pindaan RUU yang diluluskan Dewan Rakyat mempunyai kelemahan yang perlu disemak semula.

Perlu diselesaikan dengan matang

Perbincangan mengenai hak Sarawak dan Sabah perlu dibawa ke parlimen untuk dibahaskan secara terbuka dan saksama. Sebelum ini, terdapat beberapa Jawatankuasa ditubuhkan oleh kerajaan persekutuan, Sabah dan Sarawak untuk membincangkan perkara ini. antaranya

1. Jawatankuasa Pelaksana Pihak Berkuasa Sabah dan Sarawak
2. Jawatankuasa Pemandu
3. Jawatankuasa Teknikal Peringkat Persekutuan
4. Jawatankuasa Perundingan MA63
5. Jawatankuasa Kabinet MA63

Semua jawatankuasa ini ditubuhkan oleh badan eksekutif tanpa melibatkan wakil rakyat di peringkat parlimen mahupun DUN. Situasi ini menggambarkan dominasi badan eksekutif (Jemaah Menteri Persekutuan, Sarawak dan Sabah) dalam rundingan ini tanpa melibatkan badan perundangan.

Dominasi ini menyebabkan segala informasi tentang rundingan hak Sabah dan Sarawak sukar diketahui orang awam, sehingga telah menimbulkan polemik sesetengah pihak. Justeru, perbahasan dan perbincangan di peringkat parlimen ini dapat memberi maklumat yang lebih terbuka.

Secara tidak langsung, ia telah mengurangakan statuts ‘eksklusif’ rundingan ini, kepada pendekatan yang lebih menyeluruh dan saksama. Sekurang-kurangnya, fungsi parlimen sebagai institusi rakyat dapat diangkat sama tahapnya dengan badan eksekutif.

RUU pindaan perlembagaan perlu dilihat dalam konteks untuk mengembalikan semangat persekutuan. Malah, pindaan ini boleh menjadi langkah awal dalam menjaga keakraban antara wilayah seperti yang terkandung dalam Perjanjian Malaysia 1963 (MA63).

Pindaan ini tidak menandakan berakhirnya isu MA63, tetapi ia satu permulaan bagi memperkukuhkan rundingan, khususnya aspek ekonomi dan agihan kekayaan yang berkesan untuk Sarawak dan Sabah sebagai rakan sekutu.  

Isu ini seharusnya menjadikan kita lebih dewasa sebagai sebuah persekutuan yang sudah menjangkau 56 tahun pembentukannya. Maka, peneyelesaian yang saksama dan matang perlu menjadi asas kepada memperkasakan semula hak Sabah dan Sarawak.

(This article was first published in Kolumnis Awani on April 9, 2019.)

Gaji Rakyat perlu berubah sebelum 2020 (19 Mac 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Laporan Bank Negara Malaysia 2017 menyaksikan hampir 40 peratus pekerja asing berada dalam sektor produktiviti rendah, di bawah RM100,000 iaitu dalam sektor pertanian dan pembinaan.

KES sindiket melibatkan 47 rakyat Malaysia ditipu ditawar pekerjaan sebanyak US$1,500 (RM6,000) sebulan di Kemboja mencerminkan keterdesakan rakyat untuk mencari pekerjaan dengan gaji yang setimpal.

Pekerjaan dan gaji amat penting untuk ekonomi rakyat. Tidak mungkin negara akan menjadi negara maju pada 2020 sekiranya rakyatnya tidak bekerja, mendapat gaji rendah, dan tidak merasai kualiti hidup yang baik.

Masalah bertambah apabila pertumbuhan gaji di Malaysia pada tahun dalam lingkungan 5.2 peratus pada tahun 2019, sama dengan tahun 2018.

Hakikatnya, statistik Jabatan Perangkaan Malaysia menunjukkan hampir separuh rakyat Malaysia berpendapatan rendah, iaitu RM1,700 ke bawah. Maka ini merupakan masalah perlu diselesaikan terlebih dahulu sebelum tahun 2020.

Pekerja asing murah dan tidak berkemahiran dalam industri merupakan faktor gaji di Malaysia sukar berubah. Sedar atau tidak, gaji median pekerja asing telah meningkat sebanyak 40 peratus, daripada RM950 pada tahun 2013 kepada RM1,335 pada tahun 2016. Peningkatan gaji median bagi pekerja tempatan hanya mencatatkan peningkatan 27.1 peratus, iaitu RM1,700 pada tahun 2013 kepada RM2,160 pada tahun 2016.

Walaupun peningkatan gaji pekerja asing ini dilihat kekal rendah berbanding pekerja tempatan, tetapi kos mereka yang rendah menarik minat majikan untuk terus menggunakan mereka dalam industri.Mengapa perkara ini berlaku? Sebab sikap industri yang melengahkan usaha kehadapan bagi menjana produktiviti tinggi, enggan melabur dalam persiapan teknologi dan kebergantungan kuat kepada buruh murah.

Laporan The Global Competitiveness 2017–2018 menyatakan Malaysia di tangga ke-46 daripada 137 negara dunia bagi persediaan teknologi dengan mata sebanyak 4.90 berbanding negara jiran, Singapura sebanyak 6.09 mata dan Jepun 5.72 mata.

Laporan Bank Negara Malaysia 2017 menyaksikan hampir 40 peratus pekerja asing berada dalam sektor produktiviti rendah, di bawah RM100,000 iaitu dalam sektor pertanian dan pembinaan. Mereka juga sanggup bekerja dalam tempoh waktu yang panjang dalam meingkatkan produktiviti kerja.

Bukankah dengan penggunaan teknologi dan mesin dapat menggantikan pekerja asing, maka ia boleh meningkatkan produktiviti dan memberi tawaran gaji lebih tinggi kepada rakyat tempatan?

Ternyata, kehadiran pekerja asing ini, walaupun dalam bidang produktiviti rendah sebenarnya telah mewujudkan persaingan kepada orang tempatan dan faktor kelembapan syarikat menggunakan teknologi. Dapatan ini berbeza dengan kajian Khazanah Research Institute (KRI) pada awal Januari 2019, menyatakan pekerja asing mendominasi pekerjaan berkemahiran rendah dan tidak mempunyai kesan kepada pekerja tempatan.

Sedangkan ada rakyat Malaysia sanggup bekerja di Australia di ladang pertanian dan buah-buahan dengan gaji sekitar RM3,000 dan RM4,000 sebulan.

Ada rakyat Malaysia menjadi buruh tanpa izin di Korea Selatan dengan gaji RM2,000 seminggu dalam pelbagai sektor berkemahiran rendah. Maka, dakwaan rakyat Malaysia tidak mahu kerja yang sukar amat kurang tepat. Semua ini berlaku kerana tawaran gaji yang tinggi!

Dalam menguruskan isu ini, majikan dan industri perlu mempunyai kesanggupan untuk mengubah kadar gaji. Kerajaan Pakatan Harapan telah memberi komitmen untuk meningkatkan gaji berdasarkan Janji 34.

Sebanyak 50 peratus kos untuk menaikkan gaji minima akan ditanggung kerajaan bersama majikan.

Kerajaan akan menampung RM250 manakala majikan menampung RM250 untuk menaikkan gaji minima kepada RM1,500.

Dasar ini perlu diambil oleh majikan untuk memastikan gaji pekerja tempatan meningkat. Tidak perlu hanya menunggu dasar gaji minima berubah. Walaupun gaji minima kini berjumlah RM1,100, tetapi ia tidak akan membantu kalau syarikat tidak mengambil tindakan selanjutnya untuk menaikkan gaji pekerja.

Kualiti pendidikan perlu diubah mengikut kehendak pasaran pekerjaan. Latihan dan kemahiran harus memberi pulang ekonomi kepada pelajar.

Pada tahun 2018, gaji median bulanan graduan politeknik Singapura meningkat daripada S$2,235 (RM6,732) kepada S$2,350 (RM7,079), peningkatan sebanyak 5.15 peratus dari tahun 2017.

Berbanding graduan teknikal Malaysia, hanya ditawarkan oleh syarikat swasta dengan gaji median bulanan sebanyak RM1,700 atau kurang RM3,000. Situasi ini bukti pendidikan dan latihan di Malaysia masih kurang mendapat tempat dalam pasaran.

Revolusi Industri (IR 4.0) akan meletakkan 54 peratus pekerjaan berkemahiran serdahana dalam risiko bagi 10 atau 20 tahun akan datang. Jika kualiti pendidikan dan latihan tidak berubah, maka pelajar tidak mahir akan menampung beban dan risiko dalam pasaran kerja dan tidak mendapat gaji yang setimpal.

Kita hanya perlukan ‘kesanggupan industri’ dalam mengubah kadar gaji rendah, ‘kesanggupan politik’ untuk memastikan pekerjaan dan gaji memberi pulangan kepada warga tempatan, ‘kesanggupan rakyat’ untuk meningkatkan kemahiran bagi mendapat gaji yang setimpal sebelum 2020, mahupun tahun 2030.

Kualiti pendidikan perlu diubah mengikut kehendak pasaran pekerjaan. Latihan dan kemahiran harus memberi pulang ekonomi kepada pelajar.

(This article was first published in Kolumnis Awani on March 19, 2019.)

Majikan perlu jadi Pencetus Pembangunan Pekerja dan Negara (16 April 2019)

Fakhrurrazi Rashid, CIVICA Research Associate & Koordinator Program, Research For Social Advancement (REFSA)

Malangnya, syarikat di Malaysia masih tidak bersedia untuk menggunakan automasi dalam meningkatkan kualiti dan produktiviti pekerja. 

SEMASA Program Pelaburan 2019 pada bulan Mac lalu, Perdana Menteri, Tun Dr. Mahathir Mohamad menyatakan pembangunan negara tidak hanya bergantung kepada Keluaran Dalam Negeri Kasar (KDNK), tetapi tahap kehidupan rakyat turut diambil kira.

Beliau turut menegur majikan yang membayar pekerja dengan gaji yang rendah. Tun Dr. Mahathir telah menggesa majikan mengubah pemikiran mereka seperti seorang ‘stakeholders’ (pemegang taruh), dengan membayar gaji pekerja setimpal dengan keuntungan syarikat untuk  merapatkan jurang pendapatan majikan dan pekerja.

Teguran perdana menteri itu selari dengan Laporan Bank Negara Malaysia (BNM) 2018, mendedahkan nasib pekerja tempatan yang dibayar dengan gaji rendah dan sikap kurang prihatin majikan atas gaji dan kebajikan pekerja.

Menurut laporan BNM 2018, kadar upah setiap pekerja  telah menurun kepada 3.6 peratus pada 2017 berbanding 5.8 peratus pada tahun 2015, meskipun produktiviti pekerja meningkat kepada 3.8 peratus berbanding 3.5 peratus pada tahun 2015.

Menariknya, bahagian pendapatan pekerja di Malaysia hanya mencatatkan peningkatan sebanyak 35.2 peratus daripada KDNK pada tahun 2017, tetapi kadar ini lebih rendah berbanding Singapura dan Korea Selatan yang mencatatkan sebanyak 44.8 peratus daripada KDNK. 

Ternyata, majikan menerima bahagian pendapatan yang lebih banyak kepada KDNK berbanding pekerja tempatan. Secara tidak langsung, ia telah melebarkan jurang pendapatan  antara majikan dan pekerja.Sebanyak 36 peratus peningkatan bahagian pekerja pada tahun 2010 hingga 2017 disebabkan bahagian pendapatan pekerja berkemahiran rendah dan sederhana meningkat. Mereka ini dibayar dengan gaji bawah RM2,000.

Pada tahun 2017, peratusan pekerjaan berkemahiran rendah meningkat sebanyak 16 peratus berbanding lapan peratus pada tahun 2010. Pekerjaan berkemahiran tinggi pula menurun kepada 37 peratus pada tahun 2017 berbanding 45 peratus pada tahun 2010. 

Perkara ini lebih serius apabila 73 peratus pekerjaan pada tahun 2015 hingga 2016 diisi oleh pekerja asing yang tidak berkemahiran. Ini menyebabkan majikan mengekalkan kadar gaji yang rendah. Tentunya, keadaan ini memberi kesan kepada pekerja, khususnya golongan B40.

Pada tahun 2014 hingga 2016, pendapatan golongan B40 secara purata telah meningkat sebanyak 5.8 peratus setiap tahun, tetapi peratusan ini lebih rendah berbanding peningkatan perbelanjaan golongan B40 sebanyak 6 peratus.

Dalam keadaan ini, bagaimana pekerja tempatan ingin mencapai kehidupan yang lebih baik?

Malah, ada majikan yang enggan beralih kepada aktiviti ekonomi yang tinggi seperti penggunaan automasi yang memberi manfaat kepada pekerja tempatan.

Kajian BNM menunjukkan bahawa pekerja yang berkemahiran akan menerima peningkatan gaji premium pada kadar 10 hingga 16 peratus dalam Revolusi Industri 4.0 (IR4). Kenaikan gaji pekerja berkemahiran ini turut membantu meningkatkan bahagian pendapatan pekerja kepada KDNK menjelang 2020, iaitu sebanyak 40 peratus.

Malangnya, syarikat di Malaysia masih tidak bersedia untuk menggunakan automasi dalam meningkatkan kualiti dan produktiviti pekerja. 

International Federation of Robotics mendapati Malaysia masih ketinggalan jauh dalam penggunaan robot dalam sektor pembuatan. Pada tahun 2016, nisbah robot yang digunakan oleh sektor pembuatan tempatan sebanyak 34 robot untuk setiap 10,000 orang pekerja, lebih rendah  berbanding negara seperti Singapura, 488 robot untuk setiap 10,000 orang pekerja dan Thailand sebanyak 45 robot.

Malaysia memerlukan majikan yang mempunyai kemampuan untuk melabur kepada pembangunan pekerja. Hasil keuntungan syarikat perlu dikongsi secara saksama supaya kuasa membeli pekerja meningkat dan secara langsung menyumbang kepada ekonomi negara.

Mereka perlu sedar bahawa tahap gaji pekerja perlu bersesuaian dengan keadaan ekonomi. Dalam hal ini, majikan perlu telus dalam memberi informasi tentang gaji pekerja.

Verve, sebuah syarikat teknologi di UK memberi akses informasi mengenai gaji setiap pekerja dan CEO dan amalan ini telah menghapuskan keraguan dan jurang pendapatan antara pekerja dan majikan. Pekerja juga lebih jelas akan tugas mereka dan boleh membuat perancangan kerjaya dalam syarikat.

Tidak mustahil perkara ini boleh dipraktikkan oleh majikan di Malaysia. Tetapi, ia memerlukan sistem urus tadbir dan kesanggupan majikan bersikap telus dengan pekerja.

Majikan atau syarikat perlu melabur dalam penyelidikan dan pembangunan teknologi. Pelaburan Malaysia dalam bidang penyelidikan dan pembangunan (R&D) kepada KDNK masih rendah, iaitu sekitar 1.7 peratus berbanding negara seperti Korea Selatan (4.3 peratus) dan Jepun (3.4 peratus).

Pelaburan penyelidikan ini mampu mencipta teknologi yang tinggi untuk meningkatkan produktiviti. Ia mampu menjimatkan kos syarikat dalam jangka panjang dan boleh meningkatkan gaji pekerja. Malah, keuntungan yang diperoleh juga boleh dilaburkan kepada persediaan melatih pekerja untuk menjadi lebih mahir dan produktif.

Secara ringkasnya, majikan perlu keluar daripada zon selesa, menjadi ‘pencetus’ dalam merealisasikan impian Malaysia menjadi negara berpendapatan tinggi, dipacu oleh aktiviti ekonomi berkualiti tinggi dan memastikan taraf hidup pekerja bertambah baik dengan membayar gaji mereka dengan setimpal. Peranan mereka amat penting untuk masa hadapan pembangunan pekerja dan negara.

(This article was first published in Kolumnist Awani on 16 April 2019.)